szuszu koliberek

Goodbye Knoxville :(

2011-05-09T13:25:00.000+02:00

Cześć,

z dniem dzisiejszym nasz pobyt w Knoxville, TN dobiega końca. Manatki mamy już spakowane, ruszamy o 3:30PM samolotem do Chicago, przesiadamy się na inny, który o 19:50 czasu zachodniego ląduje w Phoenix, AZ.

Razem z kołdrami, poduszkami, talerzami i garnkami, zostawimy tu też Szczypka. Natomiast całą masę dobrych wspomnień zabierzemy ze sobą. Masę miłych, przyjaznych ludzi, których nie sposób tu wymienić, zapraszamy do Krakowa w odwiedziny. W sumie to bardzo szybko nam minął pobyt tutaj. Za niektórymi rzeczami już się mega stęskniliśmy: za czytelnikami Szuszu najbardziej, oprócz tego za wspaniałą kuchnią bb, domem i deltą.

No więc Szczypku,
jeżeli przeczytasz tą wiadomość, to wiedz, że bardzo się martwimy, czy sobie poradzisz sam w tym wielkim świecie. Pamiętaj - jedz dużo, żebyś rósł zdrowy (hamburgejry głównie, a nie jakieś kanapeczki, co najmniej 6 porcji), przed wyjazdem zrób sobie kanapki na drogę (możesz podpieprzyć z presidential, jak to masz w zwyczaju). Koniecznie spakuj wszystko do torby żula, nie zapomnij o pomarańczowym bobkacie, bo nie będziesz miał na czym kimać. Jak chcesz to weź buty za sznurówki. Rzeczy co Ci nie są potrzebne i ich nie zabierasz, zostaw na dole w Andym Holcie, tam jest takie miejsce gdzie się to daje, a oni to potem zanoszą do Goodwilla. Jak chcesz to my mamy jeszcze płyn do prania, możesz sobie go od nas wziąć i wyprać ubrania zanim wyjedziesz. No i tyle. Jak byś miał jakiś kłopot, to zawsze możesz na nas liczyć. Zobaczymy się pewnie za Wielką Wodą, pozdrów od nas ciepło Martę.

uważaj na siebie,
Mama Ola i Tata Wojtek

Krzesła i inne projekty

2011-05-08T19:18:00.013+02:00

Siema,

no więc trochę temu juz to było, niemniej jednak nasz semestr dobiegł końca. Chcemy więc pochwalić się tym, co przez ten semestr namąciliśmy na UT. Pierwsze dwa zdjęcia to tylko niewielka część naszych (najpierw Oli, potem Wojtka) projektów ze Studio (czyli z projektowania). Kolejne zdjęcia to krzesło, które Ola zrobiła na Furniture Design. Na końcu moje (wojtka) krzesło i cały proces jego powstawania.

No więc projekty - mieszkaniówka i całe zagospodarowanie terenu na takiej działce przy 17th Street w Knoxville, TN.

Krzesło Oli - składane, drewniano-metalowe. Najfajniejsze, że składa się do totalnie płaskiej deseczki. Było z nim kłopotów, ale w końcu jakoś działa.

Krzesło Wojtka - z dwóch kawałków wygiętego plywood'u. Z tym było jeszcze więcej kłopotów, nie chciało się to skleić i w ogóle. Na formie (fot. 1) trzeba było ułożyć 5 warstw specjalnej giętkiej sklejki posmarowanej klejem, wszystko wrzucić do takiego plastikowego worka (fot. 2), w którym robiło się potem straszne podciśnienie, które dociskało sklejkę do formy. No i tyle. Brzmi prosto, ale wyprułem sobie przy tym flaki.

Pozdro,

wojtek

Florydy ciąg dalszy

2011-04-29T21:32:00.026+02:00

Cześć,

No wreszcie sie jako tako ogarnęłam i mam czas opisac do końca wycieczkę na Florydę. Skończyłam na Miami.

Kolejne dni spędziliśmy poza dużymi miastami. Najpierw wybraliśmy się do największego rezerwatu przyrody na świecie: Everglades National Park. Tam pojechaliśmy na farmę aligatorów, gdzie pokazywali nam jak karmią aligatory i potem wsiedliśmy do airboat-u, czyli tej łódki co widać na zdjęciu i po bagnach płyneliśmy bardzo szybko i oglądaliśmy zwierzynę. Głównie właśnie aligatory, żółwie i inne gady.

Było mega gorąco więc postanowiliśmy wjechać wgłąb rezerwatu. Tam znaleźliśmy takie dwie trasy piesze. Jedna, co się idzie po drewnianej kładce, nad wodą i bagniskami i oglądaliśmy dziwne jakieś ptaki, czaple czarne i jeszcze więcej aligatorów. Potem poszliśmy na drugą trasę, taką prowadzącą troche bardziej jakby przez dżunglę. I tam było troszke chłodniej :)

Everglades nas troche wykończyło upałem. Wyjeżdżając z parku naszym oczom ukazały się bramy Niebios: "Robert Is Here", czyli zimne shake'i owocowo-lodowe, robione na poczekaniu, z każdego tropikalnego owoca jakiego można sobie wymyślić, albo nawet ciężko wymyślić chyba :)

I tam sobie zjedliśmy/wypiliśmy i ożyliśmy troche. Po Everglades pojechaliśmy do Key West. Wyspy Florida Keys są niewielkim archipelagiem tworzącym jedną linię, tak jakby przedłużając linię półwyspu w kierunku południowo-zachodnim. Są połączone mostami, a ostatnia z nich, Key West, jest oddalona od Kuby o 90 mil (czyli bliżej do Hawany niż na Flo). Więc jechaliśmy jakieś 3h mostami i wysepkami i dojechaliśmy na sam koniec, gdzie urzędują już prawie sami latynosi. Ogromne palmy, egzotyczna roślinność i czysta woda z każdej strony zrobiła na nas miłe wrażenie. Wujek Samotna Planeta (nasz podręczny przewodnik) poradził nam pyszne miejsce do zjedzenia ryby. Na środku skrzyżowania stała kartonowa, rozlatująca się buda, gdzie stołują się prawdziwi hardkorowcy. Nie było wątpliwości, że tam właśnie zjemy. Wojtek schrupał Mahi-Mahi, a ja Grouper'a, podobno były to ryby :) Bardzo dobre z resztą.

Z Key West jechaliśmy długo długo, na noc zajechaliśmy do Homestead. Rano wyruszyliśmy znów do Everglades, tym razem do "wioski", a raczej stacji wędkarsko-łódkowej Flamingo, na końcu cypla Florydy. Znowu był upał okropny. Wypożyczyliśmy sobie rowery i pojechaliśmy przez taką dżunglę w nieznane. Na końcu nieznanego okazało się być schowane jezioro i paru wędkarzy. Wróciliśmy tą samą drogą i wycieczka skończyła się popołudniu, kiedy wsiedliśmy w nasz super wóz i pojechaliśmy do Fort Lauderdale, miasta na północ od Miami. Tam wykąpaliśmy się w Atlantyku i poszliśmy spać.

Następnego dnia strasznie lało. Pojechaliśmy na lotnisko, gdzie oddaliśmy samochód. Samolot opóźnił się niestety 9 godzin.. Już myśleliśmy, że nie polecimy i część osób wracała do domów. Była wichura i mgła i samoloty nie latały. Wreszcie się uspokoiło i podstawili nasz samolocik, tak że o 3 w nocy wylądowaliśmy w Knoxville, Tennessee :)

To tyle przygód z Florydy,
pozdrawiam serdecznie wszystkich Słuchaczy,

Ola (plus Wojcio!)

Miami Beach i takie takie

2011-04-15T04:23:00.018+02:00

Hej,

Dzisiaj opowiem Wam o naszej (mojej i Wojtka) wyprawie na Florydę, która miała mejsce jakieś już 2 tygodnie temu chyba..
Po rannych zajęciach Chris zawiózł nas na lotnisko i polecieliśmy do Punty Gordy. Tam wypożyczyliśmy samochód - czarny ford focus z SZYBERDACHEM :) - i pojechaliśmy do Sarasoty. Zatrzymaliśmy się u mojej Cioci, która od lat mieszka w Sarasocie. Pojechaliśmy razem na plażę na Siesta Key, gdzie morze miało kolor lazurowy, woda czysta i ciepła, a piasek był jak mąka, taki drobny i milusi.

Acha, zapomniałam napisać. Pierwsze co nas dotknęło, to okropna duchota i upał Florydy. Około 90 stopni cały czas, parno i raczej niewiele cienia (taka mała wskazówka że 90 stopni to w Farenheitach, nie w Celcjuszach). Ale nie dokuczało nam to tak bardzo, bo czuliśmy się jak w środku wakacji :)

Po Sarasocie uderzyliśmy do Miami - miasta chyba w 40 % zamieszkałego przez Latynosów. Wszystkie napisy są po angieslku i hiszpańsku. Całe dzielnice Kubańczyków i Hawajan ciągną się przed wjazdem do samego serca miasta. Od razu pojechaliśmy do Miami Beach, zatłoczonego miasteczka na wyspie przy Miami, słynnego ze swoich beach parties. Nie było Husslehoffa ani Pameli Anderson co prawda, ale było dużo innych porozbieranych postaci :)

Przeszliśmy się po Art Deco District i po plaży, podziwiając drogie samochody, hardkorowe drogie sklepy i wybujanych lowelasów :) Ale to co jest według mnie najpiękniejsze na Florydzie to (uwaga - romantycznie) zachody słońca. Z palmami :) Na prawdę, niesamowite.

Wieczorem zjedliśmy kolację w Kubańskiej knajpinie. Było raczej na słodko. Smażone banany, sałatka z avocado, mięsko w ananasowym sosie i tak dalej. Także raczej bym to danie nazwała deserem. Bardzo dobrym rzecz jasna.

I tak. Spaliśmy w Fort Lauderdale, mieście na północ od Miami, bo taniej. Ale za to przy samym morzu jak sie okazało! Więc kąpaliśmy się w czystym i bardzo słonym Atlantyku :)

O następnych przygodach może później bo już mi się bardzo chce spać.
Dobranoc,

Ola

Spring break po raz ostatni

2011-04-10T16:37:00.053+02:00

Cześć,

to już ostatnia relacja ze Spring Breaka. No więc tak włala.

Po wspaniałym i ciekawym, jak również ciepłym (i przez to wycieńczającym) Nowym Orleanie, postanowiliśmy odpocząć sobie jeden dzień. Porą popołudniową wyruszyliśmy na wschód od miasta, około 1.5 h drogi do miejscowości zwanej Gulfport w stanie Mississipi. Po drodze jechaliśmy przez sam środek wielkiego jeziora - mosta miał długość 25 mil, czyli około 40 kilometrów (To tak jakby sobie wjechać na most w Krakowie i wyjechać z niego w Dobczycach). Po moście troszkę pobłądziliśmy, bo ja (wojtek) wymyśliłem, żeby skrócić trasę troszeczkę po diagonalnej (gdyż tamta była bardzo zatłoczona i zakorkowana). Niestety, jak to z diagonalną zwykle bywa, nic dobrego nie mogło się przydarzyć. Musieliśmy wrócić z powrotem, ale już przynajmniej nie było wtedy tego korka. Zajechaliśmy do Gulfport już pod wieczór, a tam czekała na nas miła niespodzianka - 5$ all-you-can-eat bufet w KFC! Tak! Płacisz 5$ plus tax i możesz jeść ile chcesz kurczaków w KFC - najedliśmy się nieprzyzwoicie, do tego stopnia, że ciężko było się wyprostować, bo wtedy rozrywało brzuch. No i tak najedzeni poszliśmy spać.

Następnego dnia poszliśmy na plażę. Kupiliśmy za 4 dolce jajowatą piłkę do rzucania, przebraliśmy się w slipy i śmignęli na szeroką, skąpaną w słońcu, piaszczystą plażę z czystą wodą. Tam poplażowaliśmy kilka godzin nie robiąc dokładnie nic innego niż takie typowe plażowe czynności - rzucanie piłką, leżenie na ręczniku, kąpanie się w wodzie, smarowanie kremem itd. Z plaży wyszliśmy głodni, a więc bez chwili namysłu udaliśmy się do all-you-can-eat KFC bufet :) najedliśmy się jak bąki i po czym zaczęliśmy (niestety) nasz powrót w stronę Knoxvegas. Przejechaliśmy kawałek i zatrzymaliśmy się w Meridian. W zasadzie tylko po to, żeby zażyć troszkę snu i odpocznku.

Następnego dnia zaplanowaliśmy długą trasę. Z Meridian, przez Birmingham (w którym zatrzymaliśmy się i obeszliśmy sobie miasto dookoła), skończywszy w Scottsboro, AL. Nie wiem czy pamiętacie z poprzednich relacji z czego Scottsboro słynie. Już raz byliśmy w tym miejscu, jednak okazało się zamknięte. Teraz przezornie zaplanowaliśmy wizytę na poniedziałek, dzięki czemu nie było możliwości, że znowu pocałujemy klamkę. Mowa oczywiście cały czas o sklepie 'Unclaimmed baggage Store', w którym sprzedawane są różne różności z bagaży, które ludzie zgubili na lotniskach. W poniedziałek rano uderzyliśmy do sklepu. Trzeba przyznać, ze przeszedł on nasze najśmielsze oczekiwania. Było tam wszystko, największą część zajmował gigantyczny szmateks - odzież każdego rodzaju, T-shirty, spodnie, kapleusze, buty, sukienki, a nawet suknie ślubne. Oprócz odziezy mozna było znaleźć wiele innych przydatnych (lub mniej) rzeczy. Tak więc ja kupiłem zegarek, Matejko kupił tekturowe składane głośniki (!!) itp. Było tak mnóstwo elektroniki, biżuterii itp. Az się w głowie nie mieści jakie sygnety ludzie są w stanie zgubić!

Po tym wypadzie popędziliśmy szybciutko do Knoxville, aby jeszcze na 13.30 zdązyć na zajęcia z Design Studio! No i udało się, szczęśliwi wparowaliśmy do szkoły i zasiedli nad naszymi nudnymi jak flaki z olejem projektami. :(

pozdrowienia,

wojtek

The 'Davis' thing!

2011-04-07T17:39:00.007+02:00

My Dear Roommate,

It is your 21 birthday today, I do not know if you have already discovered how famous you are within US (or is it all your stuff?). Check this out! Anyway, happy birthday and enjoy being adult finally!

Best wishes,
Ola & Wojtek

New Orleans, LA

2011-04-02T19:53:00.028+02:00

Cześć,

po krótkiej przerwie (spowodowanej zagęszczeniem obowiązków szkolnych) powracamy, a wraz z nami kolejna relacja z cyklu "Spring break krok po kroku". Otóz ten krok to Nowy Orlean - miasto na samym południu USA, w delcie (tu pozdrowienia dla mojego piesia i dla każdego innego Piesia, nawet Julcia) Missisipi. Miasto z ciekawą historią, pełną wydarzeń chlubnych i nie, wzlotów i upadków.

Do Nowego Orleanu zajechaliśmy porą popołudniową od strony północnej. Jechaliśmy długo, pogoda sprzyjała, słońce paliło, było ciepło i parno. Jednym słowe czuliśmy, że im dalej na południe tym cieplej (zgodnie z tym czego nauczyliśmy się na lekcjach geografii). Większość Orleanu 'turystycznego' to tak zwany French Quarter - historyczna francuska dzielnica pełna pubów, klubów, sex shopów i tym podobnych. Mieliśmy szczęście zajechać akurat w dzień, w który obchodzono święto St. Patrick's Day. Wieczorem zaplanowana była parada po ulicach miasta, było dużo ludzi, wszyscy dobrze się bawili, my również. Parada okazała się może nie tak bardzo imponująca, ale mimo wszystko wieczór należało zaliczyć do udanych. Obejrzeliśmy miasto wieczorową porą, widzieliśmy Missisipi, już po raz wtóry zresztą, pierwszy raz za Memphis. Na następny dzień zaplanowaliśmy prawdziwe zwiedzanie z przewodnikiem w ręku.

Zaczęliśmy od obejrzenia skutków kataklizmu mającego miejsce w roku 2006 - śmiercionośnego huraganu Katrina. Aż trudno uwierzyć, iż 80% Nowego Orleanu ucierpiała podczas cyklonu. Skutki huraganu widoczne są do dziś - ludzie po prostu spakowali manatki i uciekli, bojąc się mieszkać w Orleanie. Zostawili domy, samochody, łodzie i wswzystko. Całe dzielnice (i to duże dzielnice) miasta stoją opustoszałe, okna zabite dechami, domy w rozsypce - niesamowite.

Po tym doświadczeniu udaliśmy się samochodem nad jezioro na północ od miasta. W sumie to wyglądało ono bardziej jak morze, nie było widać drugiego bregu. Co ciekawe, przez środek tego jeziora przerzucony został 25-milowy most, którym postanowiliśmy się przebujać przy naszym wyjeździe z Orleanu.

Po wizycie nad jeziorem pojechaliśmy do centrum, oglądaliśmy różne miejsca, dzielnicę artystyczną, downtown, stadion kszykówki itp. Orlean zrobił na nas dobre wrażenie, to miasto inne niż cała reszta w USA - bardziej europejskie, ciasne, przytulne. To tyle, ahoj!

wojtek + ola =szczypek

Houston, we've got a problem!

2011-03-24T00:46:00.045+01:00

Cześć!

Nadszedł czas na kolejne sprawozdanie z kolejnego punktu naszej wycieczki Spring Breakowej! Punktem tym było Houston - 4 co do wielkości miasto, zagłębie portowo-industrialno-przemysłowe i miejsce, w którym załozona została jedna z moich ulubionych druzyn NBA - Rakiety! No więc zaczynamy.

Do samego miasta zajechaliśmy późnym popołudniem. Okazało się ono wielkie, przedmieścia ciągnęły się i ciągnęły, my jechaliśmy i jechaliśmy i nie mogliśmy dojechać do centrum miasta. Jako że miało się już ku zachodowi, postanowiliśmy szybciutko, z marszu uderzyć do galerii sztuki zwanej Art Car Museum. Muszę przyznac, że było to cos bardzo, bardzo dziwnego.

W owej galerii miejsce miała wystawa twórczości jednego artysty. Z początku nudnawe eksponaty, jakieś dziwactwa powyginane, stopniowo jednak zamieniały sie w coraz to dziwniejsze i wymyślniejsze stwory, aż w końcu zmieniły się w Insekto-samochody! Może urodą to to nie grzeszyło, ale samochody, które jeździły a wyglądały jak pasikoniki to było coś :)

Przepełnieni emocjami wróciliśmy do naszego autka i popędziliśmy do centrum. Po zaparkowaniu auta udaliśmy sie po prostu na mały obchód dużego i nowoczesnego CBD. Wielkie budynki, nowoczesne konstrukcje i wszędobylskie parkingi wielopoziomowe nie różniły się znacząco od tych w innych miastach, więc nie byliśmy zaskoczeni. Nie znaczy to jednak, że nie zrobiło to na nas wrażenia! Przeciwnie, zostaliśmy zaszokowani wielkością centrum, które niewątpliwie było największym, jakie mieliśmy do tej pory okazję zobaczyć i zwiedzić.

Zmęczeni jazdą z Dallas, chodzeniem po Downtown, pojechaliśmy kawałek do zarezerwowanego wcześniej motelu i przyspaliśmy sobie do następnego poranka. Wtedy też udaliśmy się na południowy wschód od Houston, nad zatokę meksykańską, zwiedzić osławione opowieściami róznych osób NASA Space Center. I mówiąc szczerze wyszliśmy z mieszanymi uczuciami. Owszem, były tam autentyczne eksponaty - londowniki, skafandry, łaziki księżycowe, itp. lecz całość zrobiona była jako wielki, bardzo drogi i zatłoczony plac zabaw. Wywnioskowaliśmy (patrząc na to miejsce oraz ludzi dookoła), iz nie znajdujemy się w przedziale wiekowym grupy docelowej, dla której przewidziany został ten 'lunapark', wiec postanowiliśmy szybko obejrzeć co się dało i brać przysłowiowe nogi za pas.

Tak też zrobiliśmy. Jako że byliśmy już bardzo blisko morza, postanowiliśmy skorzystać z tego faktu i udać się ną wybrzeże aby tam zjeść śniadanie (płatki z mlekiem, jak co dzień. Aha - Julek - to właśnie to mieliśmy w misechkach w wiosce amiszów). Morze było piękne, pogoda znakomita - jednym słowem nic tylko siąść na trawiastym zboczu łagodnie schodzącym do morza i szamać płatki kukurydziane :)

Następny przystanek - New Orleans, LA

wysoka piątka,

wojtek

uro 21

2011-03-22T05:20:00.004+01:00

Kochany Wojtusiu !!

Wszystkiego najlepszego na Twoje urodziny! Wreszcie wypijemy na legalu :)
Let all yours American Dreams come true :*
Sto lat!!!

Grube przeprosiny

2011-03-20T23:07:00.005+01:00

Elo,
sory, ale coś nam się pomyliło i posty są nie po kolei (nie wiemy czemu) i nie ma jak tego zmienić. Więc jeśli się da, to prosimy o czytanie ich w następującej kolejności:
Memphis
Oklahoma City
Dallas

Memphis

2011-03-20T16:34:00.006+01:00

Cześć,

Ciąg dalszy naszej opowieści zawija do miasta położonego na granicy stanów Tennessee i Arkansas, nad rzeką Missisipi. Dokładnie do Memphis, stolicy bluesa (stad pochodza Johnny Cash i B.B. King), a przede wszystkim znanego z Graceland – posiadłości Elvisa Presleya, który, jak wszyscy wiemy, wciąż gdzieśtam żyje.

Zajechaliśmy wieczorem wiec wszystkie muzea były już zamknięte. Znaleźliśmy nasz hotel w dzielnicy Graceland, niedaleko domu Elviego. Dzielnia okazała się być całkowicie murzyńska, chyba byliśmy jedynymi „white-trash’ami” dlatego nie spacerowaliśmy wieczorkiem za dużo po tej okolicy.

W zamian, pojechaliśmy zakosztować słynnego Memphisowego B-B-Q (czyt. Barbeque), które wujek Lonelyplanet uznaje za najlepsze w całych Stanach. Jak się okazało, dobry wujcio nie kłamał. Mięsko pyszne, polane sosem barbeque, podawane z czerwoną fasolką i sałatką, do tego studnia coca coli i frytek. Wszystko razem: mega pycha!

Po jedzeniu postanowiliśmy się przejść po centrum Memphis, a, że temperatura była już dość wysoka (jakieś 25 stopni), to tym bardziej chciało nam się iść. Pierwsze co zobaczyliśmy, to karoce zaprzęgnięte w konie, ale nie takie tradycyjne, jak w Krakowie, tylko takie w kształcie dyni, jak w Kopciuszku :) I oświetlone milionem światełek, aż miło było patrzeć na te powozy jak z bajki.

Ale szliśmy dalej. W centrum właśnie miasto Memphis obchodziło ST. Patrick’s Day i była wielka fiesta. Ulice pozamykane dla samochodów, ludzie łazili środkiem, poubierani na zielono, w zielonych kapeluszach i piórach, wszycy dzierżyli jakieś trunki w dłoniach. Nie mogę zapomnieć o muzyce, która dominowała całe to widowisko, z każdego kąta inne, wesołe rytmy bluesa, lub też rock’n’rolla. Był obowiązkowy typ przebrany za Elvisa i różni inni przebierańce. Najbardziej podobał nam się zespół murzynów grających rzeczywiście super bluesa, siedliśmy sobie tam na murku i podziwialiśmy. Wojtusiowi buzia się śmiała :)

Zmęczeni pojechaliśmy już do hotelu, w drodze powrotnej przejechaliśmy jeszcze mostem nad rzeką Missisipi.
W hotelu i podczas nocy murzyny pokazały nam kto rządzi w Graceland. Ciągłe krzyki i impreza, a przede wszystkim raperska nuta nie opuszczały nas do samego rana. Jak się obudziliśmy to wreszcie było cicho :)

I pojechaliśmy zobaczyć dom Elvisa. Okazało się jednak, że nie można sobie tam tak samemu kupić bilet i wejść, tylko się tam wjeżdża takim busem i to jest „tour” i jest piekielnie drogo i idzie się w kupie z kupą amerykanów. Więc olaliśmy to muzeum, bo mieliśmy jeszcze kawał drogi tego dnia do przejechania. Wstąpiliśmy jedynie do sklepu z souvenirami, gdzie było pełno fajowych gadżetów pod tytułem „kocham Elvisa” czy „Elvis żyje”, czy „Przepisy wg Elvisa” itd. Był też Potatohead (z Toys Story) jako Elvis :)

Zapakowaliśmy się do auta i wyjechaliśmy z Memphis, wyjeżdżając tym samym z naszego Tennessee. Przejechaliśmy całe Arkansas w szerz, by wjechać do Oklahomy. Tu już nie będę zdradzać tajemnicy tego pobytu, bo tą historię opowie Wam Matejko.

Dziękuję, Dobranoc,

Ola

Dallas, TX

2011-03-20T16:12:00.012+01:00

Hej,

przyszedł czas na Dallas, monstrualną metropolię w samym sercu osławionego (przez filmy z Chuckiem Norrisem) Teksasu! To ponad 2-milionowe miasto, połączone w gigantyczną aglomerację miejska z poblikim Fort Worth, jest biznesowym centrum teksasu, z gigantycznym wprost portem lotniczym i innymi objawami potęgi, bogactwa i postępującej nowoczesności!

Do Dallas dojechaliśmy od północy, od strony Oklahoma City, już późnym popołudniem. Nie obyło się bez stania w długim korku, który ciągnął się już od przedmieść i rozpościerał na wszystkich 7 pasach ruchu samochodowego. Gigantyczne rozjazdy n-poziomowe, mimo iż sprawiały wrażenie mocno pogmatwanych i odstraszały ilością dróg przecinających powietrze w różnych kierunkach, na różnych poziomach, były jednak na tyle dobrze oznakowane, by nasza drużyna, mimo oczywistej zaściankowości, była w stanie ogarnąć gdzie skręcić i nie pogubić się. Po odnalezieniu naszego motelu w meksykańskiej dzielnicy Dallas, udaliśmy się jeszcze na krótki spacer po downtown, w którym roiło się od strzelistych, wysokich konstrukcji, na-bogato-wykończonych elewacji, placów i ulic. Po tejże wspaniałej przechadzce udaliśmy się z powrotem do naszego tex-mex motelu na wymarzony spoczynek.

Następnego poranka Dallas przywitało nas piękną, słoneczną pogodą. Na ten dzień zaplanowaliśmy dużo 'atrakcji'. Na pierwszy ogień poszedł najmniej chlubny chyba odcinek historii tego miasta, zamknięty w muzealnych eksponatach - rok 1963. Przy końcu ulicy Elm Street, w tym własnie roku bowiem, miał miejsce udany zamach na trzydziestegoktóregoś prezydenta USA - Kennedy'ego. Na ulicy namalowany jest biały x w miejscu, w którym smiertelny pocisk dosięgnął głowy Prezydenta. Muzeum znajduje się w budynku, z którego strzelał Oswald - zabójca. Muzeum przygotowane bardzo dobrze, robiło duże wrażenie i przekazywało wiele ciekawych informacji na temat całej akcji.

Po takiej dawce historii udaliśmy się w inne miejsce Dallas, mianowicie pod jeden z najbardziej znanych wieżowców - Fountain Place. Widać go z oddali na zdjęciu (zarówno nocnym, jak i dzinnym) - budowla przybrała postać szklanej bryły pościnanej w wielu pałaszczyznach i pod różnymi kątami. Ponadto, u jej podnuża znajdowała się fontanna, która otaczała cały budynek wokół. Warto nadmienić, iż posiadała ona zwstaw 362 elektronicznie sterowanych dysz wodnych. TAK!

Ruszając dalej na północ centrum Dallas, udaliśmy się do dzielnicy zwanej tutaj Art District. Poszliśmy tam z racji, iż jesteśmy młodymi adeptami architektury, i każde z nas zechciało popatrzeć na liczne budowle wielkich nazwisk z architektonicznego półświatka (Foster, Koolhaas, Pei) zgromadzone w jednym miejscu. Dzielnica przeszła nasze najśmielsze oczekiwania. Co tu dużo mówić - ilość hajsu wpompowana w ten kawałeczek Dallas oscylował na miliardy zielonych. Piękne budynki, otoczone znakomitymi trawnikami i nienagannymi chodnikami, parki, sadzawki, schody, pomniki - wszystko co można było sobie wymarzyć.

Po tejże wycieczce pojechaliśmy samochodem do Fort Worth - wspomnianego wcześniej miasta na zachód od Dallas. Tam zobaczyliśmy jedynie muzeum sztuki nowoczesnej, w budynku Tadao Ando. Ten mistrz betonu architektonicznego naprawdę pokazał na co go stać w tejże realizacji. Same eksponaty nie cieszyły naszych oczu tak jak ściany, na których były zawieszone. Gładki, ciepły w dotyku beton szokował lekkością i precyzją wykonania. Cały budynek odbijał się w wielkim lustrze wody sadzawki zaprojektowanej po jednej stronie budynku.

Z Forth Worth udaliśmy się z powrotem do Dallas. Tam, w przelocie zobaczyliśmyu tylko kopię Pałacu Kryształowego - budynku na pierwszą wystawę światową w Londynie, który niestety uległ zniszczeniu w wyniku pożaru. Kopia okazała się naśladować pałac tylko z zewnątrz, wnętrze jednak też robiło duże wrażenie (na zdjęciu poniżej).

No i w tym miejscu zbliżamy się nieuchronnie do gwoździa programu, punktu kulminacyjnego naszego pobytu w Dallas, prawdziwego szlagieru widowiskowo-kulinarnego - Medieval Times! Tak, to właśnie ta słynna sieć restauracjo-teatrów stała się naszym ostatnim miejscem odwiedzonym w Dallas. Soczyste Kurczaki z Grilla, Żeberka, pajdy chleba, zupa ze Smoczego Ogona - to wszystko czekało na nas w tym miejscu gotowe do zjedzenia (rękami, bez sztućców)! Oprócz tego wieczerzę umilała grupa aktorów-akrobatów, przebrana za rycerzy średniowiecznych, urządzając pokazy umiejętności, pojedynki na kopie, miecze, topory i walkę o rękę przepięknej królewny. Medieval times okazało się więc być cudownym ukojeniem dla ciała i ducha. Po tym doświadczeniu, przepełnieni pięknymi emocjami, udaliśmy się na spoczynek.

Następnego dnia czekała nas podróż do następnego miasta. Po drodze jednak zwiedziliśmy jeszcze największy w stanach stadion futbolowy - Dallas Cowboys. Wielki obiekt w rozsuwanym dachem, przesuwanymi ścianami i gigantycznymi trybunami był niesamowicie ekskluzywny i robił piorunujące wrażenie. Tutaj też aż czuło się ilość dolarów wpompowanych w ten projekt, nawet powietrze tutaj było lepsze niż na zewnątrz!

Opuściwszy stadion Kowbojów udaliśmy się na południe, do miasta znanego z jednego, najsłynniejszego powiedzenia:
........, mamy problem!

Wojtek

Oklahoma City

2011-03-20T15:43:00.028+01:00

Oklahoma (czyt. Oooooklaaaaaachooooomaaaa)- miasto o nazwie chyba bardziej znanej niż samo miasto, głównie z racji wszystkim nam znanego dowcipu. Dla jasności i by uniknąć jakichkolwiek nieporozumień przypomnę by nie mylić z Kazachstanem!

Dobra, to co zaoferowało nam wspomniane miasto? Przede wszystkim brzydką pogodę. Było chłodno i wietrznie co determinowało używanie przez nas kapturów (lub kapuz jak ktoś woli), które z kolei skutecznie ograniczały nasze pola widzenia. Mimo tych trudności i przeciwności losu to co najbardziej ciekawe i interesujące w tym mieście i tak zostało przez nas zwiedzone (twardziele z nas!).

Wycieczkę po Oklahomie rozpoczęliśmy w przeuroczej dzielnicy tego miasta zwanej "Brick Town". Jak sama nazwa wskazuje, wszystko tam było zbudowane z cegły. Dwu lub trzy kondygnacyjne budynki wokół ulic, placyków i parkingów - uroczę choć monotonne.

Podburzając dalej, tropem ciekawych miejsc na mapie miasta, dotarliśmy do miejsca zamachu terrorystycznego. Oczywiście w miejscu tym znajduje się pomnik ku czci ofiar.

Zamach terrorystyczny w Oklahoma City miał miejsce we środę, 19 kwietnia 1995 r. przed budynkiem federalnym w Oklahoma City (Stan Oklahoma) im. Alfreda P. Murraha o godz. 9:02 czasu lokalnego. Wybuchła wtedy wypełniona ropą i nawozem azotowym ciężarówka, powodując zawalenie się 7-piętrowego wieżowca w znacznej części. Zginęło 168 osób, ponad 680 zostało rannych. Za zamach byli odpowiedzialni Timothy McVeigh (skazany na śmierć i stracony w czerwcu 2001) i Terry Nichols.

Był to największy zamach terrorystyczny na terenie USA do czasu ataku 11 września 2001 r. Wybuch zniszczył 324 budynki w promieniu 6 ulic od epicentrum wybuchu. Spłonęło również 86 samochodów a szyby wyleciały w 258 pobliskich budynkach. Zamach w Oklahoma City spowodował straty szacowane na 652 miliony dolarów.

to jest z wikipedii.

urzekło nas to miejsce- dwie wielkie ściany stojące naprzeciwko siebie pomiędzy którymi znajduje się basen wypełniony woda na głębokości połowy kciuka. po jednej stronie puste krzesła symbolizujące ofiary zamachu. Po przeciwnej stronie drzewo, które jakimś szczęśliwym trafem przetrwało wybuch, zwane "drzewem pamięci".

Co dalej? Perełka tego dnia! Giełda bydła w Stock Yard. Nic nie mogło nas powstrzymać przed zobaczeniem tysięcy cielaczków, krówek i byczków. Mimo naprawdę niezachęcającego zapachu, zagłębialiśmy się coraz głębiej i głebiej mijając kolejne boksy ze zwierzątkami. Jeden z Kowbojów poczuł w sobie nawet powołanie przewodnika i pokazał nam aukcje bydełka. Szaleństwo! Jak to wyglądało możecie zobaczyć na zdjęciu niżej, jednak atmosfery oraz zapachu nic nie jest wstanie prawdziwie odzwierciedlić.

Aha, zwróćcie uwagę na soczyście czerwone hydranty prosto z Oooooklaaaaaachooooomyyyyyy!

Następny post od Wojtusia.

Znajdź Wojtusia!

2011-03-20T04:53:00.003+01:00

A teraz Zagadka!

Na ponizszych zdjęciach znajdź ukrytego Wojtusia!
Wśród tych, którzy odpowiedzą, rozlosujemy nagrody, jednak każdy z Was, który odpowie prawidłowo, zostanie zwycięzcą!

Do dzieła!

Ethridge

2011-03-17T03:53:00.008+01:00

Kochane Bobasy!

Ciocia opowie Wam teraz o następnym punkcie wycieczki spring-break-owej, jakim była wizyta wioski Erthidge, zamieszkałej przez rdzennych Amiszów. Tak, Julo, Amiszów, wszyscy wiemy jak bardzo interesujesz się tą grupą społeczną, dlatego dedykujemy tego posta Tobie.

Otóż dzień był przepiękny, już od rana świeciło słoneczko a chmurki poznikały. Uśmiechały się nasze buzie wyczekujące kolejnych przygód. Wsiedliśmy rano do naszej złotej fury i kierując się na południe jechaliśmy i jechaliśmy, aż naszym oczom ukazał się drogowskaz zapowiadający Erthridge. Zatrzymaliśy się i najpierw poszliśmy obejrzeć przydrożny jarmark amerykanskich staroci i rzeczy nieprzydatnych (to w sumie synonimy) - od zabawek po stare narty wodne. Jako, że wyjątkowo nie mieliśmy niczego do sprzedania na stanie, opuściliśmy to miejsce i pojechaliśmy oglądać wioskę Amiszów.

Amisze to grupa ludzi, która przyjechała do Stanów z Niemiec w latach 40. Charakteryzują się tym, że nie używają w ogóle elektryczności, nie posiadają żadnych nowoczesnych urządzeń, żyją bardzo prymitywnie, jakby się zatrzymali w czasie. Nie mają samochodów, jeżdżą zaprzęgami konnymi, wszystko budują z surowców naturalnych i jedzą tylko to, co im da Matka Ziemia. Panowie się nie golą i mają brody do kolan, tak jak nasz Wojtuś. Panie chodzą w sukniach niebiesko-czarnych i zajmują się domostwem, dzieci pomagają w gospodarstwie. Wszyscy są bardzo religijni. Ich religia np. mowi, że robienie im zdjęć zabiera część ich duszy. Dlatego nie mogliśmy zrobić dużo zdjęć, chociaż chyba paru Amiszów tam załatwiliśmy.

Po owocnej wyprawie wgłąb Amiszowego świata, stęsknieni za przysłowiowym "pstryczkiem elektryczkiem", udaliśmy się do cywilizacji, a dokładniej do miasta króla Elvisa Presley'a, o którym w następnym poście.

Do usłyszenia,

O+W+Sz

NashVegas

2011-03-14T05:52:00.054+01:00

No więc zaczynamy!

Nasza Spring break-owa wyczieczka od początku nabierała kolorów. W czwartkowy wieczór dowiedzieliśmy się, że piątkowe zajęcia zostały odwołane, i że ten dzień będzie już dla nas dniem wolnym od uczelnianych zamrtwień. Możecie sobie wyobrazić naszą radość, kiedy o 10 rano w piątek, gotowi do drogi stanęliśmy przed pięknym, wypożyczonym samochodem (Chevi Impala w kolorze Gold) mieniącym się w mocnym porannym słońcu, i z radością stwierdziliśmy, że przed nami 11 dni wolnych od szkoły.

Tak rozentuzjazmowani wsiedliśmy do naszego sportowawego sedana, i ruszyliśmy w drogę. Na ten dzień zaplanowaliśmy dość krótką (jak na USA) trasę. Jej celem docelowym było Nashville - stolica stanu Tennessee. Przemknęliśmy szybko autostradą Interstate 40 w kierunku West i już po 2,5 godziny znaleźliśmy się w samym centrum miasta zwanego 'światową stolicą country'.

Przy wjeździe do miasta, naszym oczom ukazał się widok wprost utopijny. Na myśl od razu przyszły niezapomniane, pełne humoru sceny z jakże znanego filmu 'Harold & Kumar going to White Castle'. Tak! To właśnie ten fast-food stał u bram miasta, zapraszając i kusząc wielkim wyborem i rozsądnymi cenami. Nie mogąc oprzeć się pokusie, zgodnie uznaliśmy, iz nasze kiszki mimochodem zaczęły grać marsza i że pora coś zjeść. Zestaw 4 paczki frytek + 20 hamburgerów okazał się wystarczający dla naszej czwórki. Myśle, że nie trzeba wspominać jak pyszne i soczyste były owe specjały. No po prostu miód.

Pierwszym planowanym punktem naszego programu stał się spory park, wewnątrz którego znajdowały się różnego typu, ciekawe lub mniej, atrakcje turystyczne. Zaczynając od myśliwca, poprzez lokomotywę parową, kończąc na kopii ateńskiego Partenonu - co prawda w skali 1:2 i wykonanego z lastryka sklejonego klejem silikonowym, ale jak na tutejsze poczucie estetyki to śmiało mozna stwierdzić, że inicjatorzy tego pomysłu bez wątpienia wspięli się na wyżyny pomysłowości. Z uśmiechami na twarzach udaliśmy się dalej - do najsłynniejszej Bluegrassowej dzielnicy świata.

Ulice centrum Nashville przepełnione były pubami i klubami. kazdym z nich juz od godziny 17 rozbrzmiewały dźwięki muzyki country, tudziez bluegrass, wydobywające się z instrumentów oraz gardeł grających na żywo kapel (znanych lub mniej znanych). Zaczęliśmy więc 'zwiedzanie' tego zakątka świata - w kazdym z tych miejsc wokaliści szokowali barwą głowu, gitarzyści szybkimi, precyzyjnymi palcami, perkusiści precyzją i czystością uderzeń, i inni muzycy z gracją posługujący się innymi instrumentami. Atmosfera całego miasteczka równiez jest trudna do opisania. Do tej pory nie byliśmy świadomi, że istenieją miejsca w których 3/4 populacji chodzi w kowbojskich kapeluszach i butach - bez względu na pochodzenie, wiek, płeć ani cokolwiek innego.

Po kilku koncertach, jakie zobaczylismy, przeszliśmy jeszcze zobaczyć resztę miasta, po czym pojechaliśmy do naszego oddalonego o kilka mil motelu. Zadowoleni udaliśmy się w kimę, ze świadomością, że następny dzień wydaje się zapowiadac równie ekscytująco. A gdzie się udaliśmy, dowiecie się w następnym poście!

xoxo,

ola, świerszczyk, wojtek

p.s. aha, w tym mieście hydranty były czerwono-zielone!

2011-03-10T16:37:00.006+01:00

Siema,

napisze posta, bo chwilka wolnego czasu.
No więc w sumie nie ma o czym pisać, ten post to taka mala zapowiedź tego, co się będzie niedlugo dzialo tutaj, za oceanem! Otóż rozpoczyna się tu Spring Break! 10-dniowa przerwa w studiach, podczas której cale USA, wszyscy studenci, którzy chcą się zabawić, cisną na Florydę, do Panama City!

Z drugiej strony wszyscy zdaje się być zbyt dużym uogólnieniem. Aby podać wyjątek od tejże reguly, nie trzeba daleko szukać. My bowiem wybieramy się nie gdzie indziej, jak do największego stanu USA - Texasu! Rancza, rodea, takie kolczaste kule turlające się wpoprzek drogi, Saloony, rewolwery, itp. - tak! to wszystko będziecie mieli okazję (posrednio przez szuszu) zobaczyć w obszernej relacji (epistolograficzno-fotograficznej) już niebawem, po naszym porwocie!

A więc czekajcie z niecierpliwoscią, jutro ruszamy,
wojtek!

Life is orange & white

2011-02-27T17:48:00.060+01:00

Cześć po małej przerwie,

wiemy, ze umieracie z ciekawości co sie u nas dzieje, więc zeby was troszeczke zaspokoić lub wręcz podraznić Wasze podniebienie, oto zabieram się do kolejnego posta.

Tym razem opowiem o naszej rodzinnej wycieczce weekendowej, jaką odbyliśmy w składzie niezmiennym: Mama Tata i Szczypiorek pewnego sobotniego ranka.

Otóż zaczęło się od tego, że obudziwszy się rano Wojtek i Ola postanowili skorzystać z uroków przecudnej pogody gorącego The South i wybrać się na przechadzkę. Oczywiście Szczypce robiły grymasy i stawiały opór na całej linii, ale w końcu udało się je namówić.

Ubrani oczywiście niezmiennie w barwy naszego UT - pomarańczowy i biały (które towarzyszą tutaj wszystkim studentom, nauczycielom, wystojom wnętrz i wszelkim performansom), ostatecznie wyruszyliśmy z Andy Holt Apartments w kierunku rzeki Tennessee, tam gdzie nas wiatr poniesie.

Szliśmy sobie i szliśmy, az napotkaliśmy na.. wielkiego ŚWIERSZCZA! Nie moze być! Wielce ucieszył się nasz Matejko, gdyz stęskniony za swoją rodziną w Polsce, mógł wtulić się w skrzydła wujka z Ameryki. Ale musieliśmy iść dalej, opuścić wesoły ogród, w poszukiwaniu dalszych wrażeń.

Alejka piesza prowadziła nas przez dolinki i pagórki. Widzieliśmy np. stary, nitowany, wielki most nad rzeką, wędkarzy czyhających na zdobycze z jej wód. Mijaliśmy ludzi śpiących na ławkach (bo był to Dzień Spania w Miejscach Publicznych - codziennie jest inne święto tego typu w USA), a nas z kolei mijały amerykańskie, wielkie, srebrne cysterny.

Musieliśmy niepostrzezenie zrobić jakieś kółko w naszej wycieczce, bo nagle naszym oczom ukazał się Neyland Stadium, czyli stadion Futbolu Amerykańskiego Tennessee Volunteers, oczywiście w barwach pom.-biał. :) Normalnie teraz nie ma sezonu na rozgrywki w tej dyscyplinie i wszystko jest pozamykane, ale o dziwo i ku naszej radości, wszystko było otwarte i mogliśmy się zakraść do środka.

Neyland jest rzeczywiście ogromny i robi wrażenie. Mieści 102 tys. widzów i ma wielkie "T" na środku boiska. Same telebimy są ogromne, jakieś 10x20 metrów. Łaziliśmy sobie po trybunach, wyszliśmy na samą górę i na sam dół. Wojtek potem wysłał tam swojego współlokatora, Simona, ale jak on poszedł to było tam amerykańskie wesele :)

I tak pełni wrażeń udaliśmy się spowrotem do Andy Holt, gdzie musieliśmy ochłonąć jeszcze przez dobrych parę godzin.

Dziękuję za uwagę i do usłyszenia,

XOXO

Rodzinka pod red. Oli

Szarlotka

2011-02-12T17:55:00.085+01:00

Cześć Ziomki!

Wielkimi krokami nadszedł czas na kolejne sprawozdanie z wycieczki. Już niemal tydzień temu bowiem wyruszyliśmy na Wschód, aby tam zasmakować przygody!

Już od początku los sprzyjał naszej podróży w nieznane. Po wypożyczeniu pięknego, czerwonego jak jagody automobilu (toyota corolla sedan), uposażonego w najnowsze nowinki technologiczne - radio z odtwarzaczem kompaktów, automatyczną skrzynię biegów, tempomat (jakże niezastąpiony!) oraz klimatyzację manualną, udaliśmy się na zakupy spożywczo-gastronomiczne do znanego wszystkim dyskontu spożywczego o dźwięcznej nazwie Kroger (Julo - tam są rzeczy z najwyższej półki jakościowej, a cenowej jak najniższej).

Po udanych zakupach pojechaliśmy z powrotem na campus, aby tam, chcąc niechcąc, pogrązyć się w nauce. Nie było nam to jednak dane - zajęcia zostały brutalnie odwołane. W radosnych podskokoach spakowaliśmy się do plecaków i wyruszyliśmy 4h wcześniej. Czasowa przewaga okazała się być niezwykle pomocna, gdyz całą drogę lał deszcz, pod koniec zrobiło się juz ciemno.

Po przyjeździe na miejsce do miasta zwanego Charlotte (Szarlot) w stanie Północna Karolina, zostawiliśmy nasze zbędne pinkle w hotelu (który wyglądał jak z amerykańskich filmów) i udaliśmy się do CBD. Miasto było piękne, bo dużo rzeczy, a szczególnie wieżowców migotało kolorowymi lampkami tworząc niepowtarzalny klimat nawet (a moze szczególnie) w ponurej, deszczowej nocy.

Następny dzień - sobota, od rana przeznaczyliśmy na zwiedzanie. Pojechaliśmy na tor NASCARu, zwiedzaliśmy ogromne trybuny wielkiego stadionu i sklep z pamiątkami.

Potem pojechaliśmy do miasta. Zaparkowaliśmy nasz wóz i udaliśmy się na pieszą przechadzkę po okolicy. Widzieliśmy duzo nowoczesnych budynków, z których część to wysokie wiezowce. Miasto było bardzo czyste, zadbane i uporządkowane. Bardzo nam się podobało. Niestety pogoda ciągle była brzydka i padał deszcz.

Po południu niebo nagle oczyściło się i wyszło słońce, promyk nadziei, który dodał nam sił do dalszego zwiedzania pięknego USA. Pojechaliśmy nad pobliskie jezioro pod miastem na spacer. Tam okazało się, ze znaleźliśmy się w bardzo ekskluzywnej i bogatej dzielnicy, gdzie rezydencje przypominały raczej zamki i pałace. Gipsowe lwy przy wjeździe, wiezyczki na dachach, wypasione furasy i równo przystrzyzone zywopłoty. Samo jezioro było bardzo ładne, z wieloma zatoczkami i wysepkami. To był bardzo przyjemny spacerek.

Wieczorem pojechaliśmy znowu do centrum Charlotte, gdyz o 19 zaczynał się mecz NBA Charlotte Bobcats vs. Dallas Mavericks, a my mieliśmy na niego bilety. Sam stadion był ogromny (na 30 tys. widzów), trybuny prawie całe wypełnione. Mecz to ogromne widowisko, poza grą pojawiały się w przerwach różne atrakcje typu spadochrony z upominkami, prawie nie ubrane cheerleederki, latający sterowiec Bobcats i inne. A gra oczywiście na światowym poziomie, niesamowite akcje, sławne nazwiska: Dirk Nowitzki, Jason Kidd, alley-upy, gleby, danki i wszystko (to Wojtek dopisał bo sie zna)! Dallas dokopało Charlotte 12 punktami i bardzo dobrze. A Szczypek przespał pół meczu!!! Usytasy pojechaliśmy do naszej hoteliny ochłonąć z wrazeń. Po drodze zawineliśmy do Wendy's na 'old fashioned burgers' i nażarliśmy się jak boncury.

Nestępnego ranka wyruszyliśmy w drogę powrotną. Pogoda była mega masakra żyleta, droga szeroka prosta i nudna (jak wszystkie w USA chyba). Koło południa dojechaliśmy do Asheville - wprost uroczej mieściny, gdzie zatrzymaliśmy się na mały branczyk. Tam byliśmy w całorocznym sklepie bozonarodzeniowym i podziwialiśmy cudowne figurki i ozdóbki świąteczne. W Asheville jest też największy dom (rezydencja) w całych Stanach Zjednoczonych. Pojechaliśmy zobaczyć to cacuszko, ale bilety okazały się nie na naszą kieszeń, więc wyruszyliśmy dalej, w stronę Smoky Mountains National Park.

Droga przez Smołki była bardzo ładna i ciekawa. Góry Smołki to największy masyw Apallachów, swą nazwą biorą od częstych mgieł, które tu (ponoć) panują. My mieliśmy niebywałe szczęście i akurat niebo było czyste, a góry bardzo dobrze widoczne. I tak sobie jechaliśmy i jechaliśmy, az dojechaliśmy do miejscowości Cherokee, skąd pochodzi indiańskie plemie o tej samej nazwie. Niestety zadnego indianina nie uświadczyliśmy, ale za to w Cherokee jest bardzo duzo indiańskich sklepów z mokasynami, tomahołkami, kurtałami z zamszu z frędzlami, itd. Pojechaliśmy dalej.

Jechaliśmy sobie serpentynami w górę i w dół, wyjechaliśmy z rezerwatu, Cziroki i gór Smołki. W drodze do naszego Knoxville zatrzymaliśmy się w Sevierville, gdzie było mnóstwo wesołych miasteczek, domów rozrywki i innych. Tu widzieliśmy na przykład wielkiego tytanika, dom wywrócony do góry nogami, dom do którego wchodzi się przez paszczę rekina, dom na którym leży ogromna Puma i macha łapami, muzeum dmuchanego aligatora, itp. (na zdjęciu trochę widać). Miasteczko Sevierville jest bardzo amerykańskie :) Okrzyknęliśmy je królestwem Kiczu.

No i wieczorem dojechaliśmy do Knoxville, gdzie zamknęliśmy przysłowiowe 'kółeczko'.

Wysoka piątka dla wszystkich Czytelników,

H5,

Ola + Wojtek = Mateusz

Relief

2011-02-09T17:12:00.023+01:00

Tint Base, Setswell, Cobalt dryer. Mówią wam coś te nazwy? Wiecie już o czym będzie ten post? Tak, post będzie o zajęciach z druku!

W pracowni drukarskiej jesteśmy (Ja-Mateusz i Mikołaj) dwa razy w tygodniu podczas obowiązkowych zajęć (2h pracy +15 min sprzątania po sobie). Na zajęciach jest trochę ciasno mimo, że cała grupa liczy zaledwie 14 osób. Dlatego też czasem idziemy coś nadrobić wieczorem. Możemy tak robić, gdyż pracownia otwarta jest codziennie do 24. Odpalamy muzykę i paćkamy się farbami, jest fajnie!

Niesamowita jest ilość sprzętu, który mamy do dyspozycji. Masa narzędzi, pracownia komputerowa z ploterami, niezliczona ilość pras drukarskich, suszarki, farby i inne machiny, których nazw po prostu nie znam ( nie wiem też do czego w ogóle służą ale są spoko!). Po prostu Wow!

Słowa rozpoczynające post to nic innego jak składniki farby drukarskiej. Tint Base i Setswell wyglądają jak smalec ale pachną inaczej. Nie wiem jak ze smakiem bo jeszcze nie próbowałem. Cobalt dryer sprawia że tusz wysycha. Oczywiście do całej mieszaniny należy dodać kolorowy tusz w minimalnych ilościach. I tak oto powstaje farba drukarska. Tada!

Następnie wszystko za pomocą wałka przenosimy na matryce, którą wcześniej sami przygotowaliśmy. Jest to spienione pcw z wydłubanym przez nas przy pomocy dłut wzorkiem. Przykładając papier wkładamy wszystko pod prasę. Kręcimy parę razy korbką i druk gotowy. Oczywiście nierzadko trzeba czynność powtórzyć parę razy co dostarcza wiele rozrywki.

W ramach drugiego projektu robiliśmy druki 3D. jeden na zdjęciu. Wkładać niebiesko-czerwone okulary i patrzeć jak muffinek wychodzi z papieru!

Aktualnie już skoczyliśmy prace ze spienionym pcw i dłubiemy w linoleum ale na efekty będzie trzeba poczekać ok. 5 tygodni.

Zabawa jest przednia, atmosfera w pracowni niesamowita a wszystko potęguje najlepszy prowadzący na świecie! Koichi Yamamoto (tłumacząc na polski: Szczęsław Podgórski) bardzo skrupulatnie wprowadza nas w kolejne tajniki pracy z drukiem. Co więcej, troszkę mówi po polsku czym nierzadko rozbawia nas do łez. W samej pracowni jest również parę akcentów polskich w tym tabliczka, którą widać na ostatnim zdjęciu. Dopiero za którymś z rzędu razem nam się to wrzuciło w oczy i wydało dziwne. Przecież jesteśmy na drugim końcu świata!

Szczęsław zabrał nas niedawno na wystawę polskiego malarza młodego pokolenia Tomasza Kalitko. Było super, szczególnie, że całe wydarzenie skończyło się kolacją u „mecenasa sztuki” Pana Pieńkowskiego w jego willi. Już wiemy, że w najbliższym czasie tez jesteśmy zaproszeni na kolejną wystawę.

I jak tu nie lubić takiego przedmiotu?

To pisałem Ja,

Mateusz.

PS. Nie wiem co w pracowni robiła Ola?!

Atlanta!!

2011-02-02T01:31:00.078+01:00

Cześć,

ostatni post z naszej pierwszej wycieczki, ale za to najfajniejszy i najlepszy. Atlanta - ukazała nam się jako pierwsza z serii amerykańskich miast, w których widać postęp technologiczny, nieodpartą chęć budowania ku górze (poniekąd spowodowaną chęcią skomasowania jak największej ilości przestrzeni zamkniętych w jednym miejscu) i w dół (tzw. Atlanta Underground), a takze murzynów.

W sobotę rano, wyspawszy się w hotelu nieco oddalonym od centrum (za to tanim), udaliśmy się kolejką podmiejską wprost do serca tego biznesowo-komercyjnego monstrum. Po wyjściu ze stacji kolejowej, naszym oczom ukazały się wielkie, właściwie w całości przeszklone budynki biurowe CBD. Pierwszą część dnia spędziliśmy na podziwianiu centrum Atlanty od strony architektonicznej (musicie pamiętać, iż przyjechaliśmy do Ameryki w celu pogłębiania naszej wiedzy w tej właśnie dziedzinie, która, przy odrobinie szczęścia, pewnego dnia winna zostać naszym zawodem wyuczonym).

Pierwszą rzeczą, jaką znaleźliśmy w przewodniku i zechcieliśmy zobaczyć zostało CNN Centre - siedziba popularnej stacji telewizyjnej (a właściwie całej korporacji) CNN. Z zewnątrz wyglądała niepozornie, jednak po wejściu do środka naszym oczom ukazał się nieoczekiwanie przestrzenny hol wejściowy, z zakładami gastronomicznymi, sklepami i neonami nadającymi tej wielkiej przestrzeni charakteru wielce unikatowego. Jakby tego było mało, Wojtek znalazł w kącie holu Magic Candy Factory, więc możecie sobie tylko wyobrazić jak bardzo udana była to wizyta.

Wychodząc z budynku, nieopatrznie trafiliśmy pod wejście główne centrum kongresowego w Atlancie. W przewodniku reklamowane było ono przestrzennymi salami audytoryjnymi, toteż postanowiliśmy przykminić czy faktycznie jest co reklamować. Znaleźliśmy wejście do sali, i ku naszem zdziwieniu wewnątrz odbywała się nielada uroczystość - nadanie tytułów Kucharzy dla około 100 osób w białych czapkach kucharskich, którzy właśnie skończyli jakąś szkołę gastronomiczną. Nie zaskoczyło nas jednak, gdy zaczęli podrzucać radośnie owe białe czapki ku górze (jeżeli ktokolwiek oglądał filmy o amerykańskich koledżach, to wie, jak wyglądać może popularne Graduation i związane z tym podrzucanie nakryć głowy).

Kolejnym punktem naszej wycieczki zostało 'muzeum' nazwane World of Coca-cola. Cudzysłów użyty może nieco uszczypliwie, jednak bez wątpienia ma tu swoje wytłumaczenie. No dobra, ale co by tu nie mówić, to podobało nam się tam, a Ola ześwirowała jak mały bobi. Były filmy 4d, degustacje 160 rodzajów napojów Coca-Cola Company, zdjęcia z białym misiem w szaliku, raklamy, plakaty, rekwizyty i wszystko, czego potrzeba aby choć na chwilę oderwać się od szarej rzeczywistości i zatopić w świecie radości, fantazji i bajki, jaki niesie ze sobą niepowtarzalna receptura popularnego napoju! Przed budynkiem stoi mosiężny (czy jakiś) wynalazca receptury, toteż zrobiliśmy sobie zdjęcia z tym 'guru' przemysłu gastronomicznego.

Ostatnią atrakcją zaplanowaną na sobotę było oceanarium. The Georgia Aquarium jest największym tego typu obiektem w Atlancie. Mało tego, jest też największe w stanie Georgia. Co więcej, największe w Stanach Zjednoczonych, oraz, co prawdopodobnie najważniejsze, największe na globie! Tak! dobrze słyszeliście! Wewnątrz oceanarium podzielone było na różne tematyczne działy - owoce morza, ryby słodkowodne, pingwiny, piranie, piraty, foki, koniki morskie - wprost niezliczona ilość podwodnych żyjątek/żywiątek. Największą jednak radością Matejki (i nas wszystkich oczywiście) stał się spacer po podwodnym tunelu. Nad głowami, oprócz tysięcy kubików osolonej wody, pływały niesamowite okazy podwodnej fauny ze wszystkich zakątków świata. Mowa tu o wielorybach, rekinach, rybach piłach, płaszczkach, ławicach ryb i innych stworzeniach, których niestety nie potrafiliśmy nazwać z racji na naszą zatrważająco ubogą wiedzę o podwodnym życiu. Co rozbawiło nas do łez to tabliczka informująca turystów o tym, ze wieloryby zostały przetransportowane do akwarium przes UPS-a.

Po wyjściu z akwarium poszliśmy do wspomnianego już wcześniej atlanta Underground - gigantycznego podziemnego centrum rozrywkowo-handlowo-gastronomicznego. Zjedliśmy tam małe conieco i zmęczeni, niemniej jednak wielce zadowoleni, udaliśmy się do naszego przytulnego hoteliku na przysłowiowym zadupiu na spoczynek.

Następnego dnia rano spakowaliśmy manatki i zaczęliśmy wracać w stronę północną, zahaczając po drodzę jednak o oddaloną nieco na zachód Alabamę. Podsumowując, wyjazd należy zaliczyć do bradzo udanych :)

pozdrawiamy, ola & mateusz & wojtek

Chatanooga!

2011-01-28T17:44:00.032+01:00

Rodacy!

Teraz zrobimy post o mieście Chatanooga, w którym byliśmy w weekend wracając z Atlanty. Na wiadomości o Atlancie trzeba jeszcze poczekać bo najpierw to. Chatanooga jest miastem mniej więcej tak dużym jak Knoxville, czyli jak na USA to dość małym. Ale są ciekawe rzeczy, np. budynek z takimi buziami w oknach. I my sobie tam robiliśmy zdjecia na których trzeba nas rozpoznać.

Oprócz tego budynku w Chatanoodze jest stacja kolejowa, teraz już muzeum, gdzie jechała pierwsza kolej osobowa. I to sie nazywa Choo-Choo. Nazwa się wzięła od odgłosu ciuchci. W muzeum były stare lokomotywy i takie eleganckie przedziały. Poza tym, najwięcej frajdy sprawiła nam ogromna makieta (około 40x6 metrów - Łodi policzy jaka to powierzchnia), przedstawiająca właśnie miasto Chatanooga. I jezdziły po niej kolejki, przez tunele i po miasteczku i rózne takie małe scenki sytuacyjne - ognisko, basen... takie tam. ... i inne rozrywki.

Więc zachwycaliśmy się modelem i robiliśmy fotografie. To jest nielada gratka dla Taty Dulińskiego, modelarza z zamiłowania :)

Noi robiliśmy sobie takie spacerki po miasteczku i była ładna pogoda. I napotkaliśmy nagle taką ciuchcię z ceramiki, co stała nieopodal drogi. Więc tam też zrobiliśmy fotografie.

Fajnie było w Chatanoodze.

Pozdrawiamy,

Ola, Wojtek, Szczypiorek

P.S. Wyłoniliśmy zwycięzców konkursu na "kto pierwszy przyśle do nas kartkę pocztową", jednak Ich imiona poznacie dopiero w następnym poście. Nie oznacza to oczywiście, że juz nie czekamy na przesyłki z łakociami od Was, nasi kochani czytelnicy!

Basket bejbe

2011-01-28T17:11:00.033+01:00

Siema,

po pierwsze przepraszamy, że długo nie było posta, ale troche mieliśmy w szkole kongo z pewnymi rzeczami i nie było czasu na nic. No ale teraz mamy troche czasu, więc piszemy (nieco spóźnionego) posta.
Około 2 tygodnie temu byliśmy na meczu koszykówki tutaj. To jest akademicka liga koszykówki, Tennessee ma bardzo dobrą (ponoć) drużynę. Poszliśmy nastawieni dość sceptycznie, bo wydawało nam się, że to po prostu paru gości przyjdzie poklepać piłeczką na jakiejś brudnej sali. Nic bardziej mylnego!
Po wejściu do wnętrza gigantycznego (!) obiektu, naszym oczom ukazał się przestronny hol, przepełniony sklepami z artykułami dla kibiców, Fast-foodami, Popcornami, i innymi usługami gastronomicznymi. Niesamowite. Przemknęliśmy jednak przez tą utopijną strefę, aby jak najszybciej znaleźć się na hali. Po przejściu przez korytarz prowadzący na trybunę, naszym oczom ukazała się wielka hala, a na środku na dole malutkie boisko do kosza z tańcującymi cheerlederkami. Zajęliśmy miejsca na jednym z wyższych rzędów (tam studenci ut mogą zasiadać za darmo), niemniej jednak było widać co trzeba. Na środku sali, z sufitu wisiała taka wielka telebimowa instalacja, która wyświetlała powtórki, jakieś napisy i inne rzeczy - zupełnie jak na filmach o nba!
Co do samego meczu to był na wysokim poziomie, cały czas na remisie. Doszło nawet do dogrywki, gdyż w podstawowym czasie gry oba zespoły (tennessee i floryda) zgromadziły dokładnie taką samą liczbę puntków.
Ale oprócz meczu działo się tam tyle, że ciężko to opisać. Oprócz orkiestry dętej, cheerlederek i cheerlederów, w każdej przerwie działy się różne 'performensy'. Smoky - maskotka drużyny, a zarazem ut, taki brązowy pies, radośnie maszerował wzdłóż boiska, podskakując, merdając pluszowym ogonem i radośnie kiwając kufą. Oprócz tego, w długiej przerwie między połowami, na plac gry wyskoczył MAGIK. I to taki prawdziwy! Włożył babke do szafy, złożył ją na 3 części i przeciął 3 mieczami w każdej płaszczyźnie. Zaskakująco, babka wyszła z tego cało :) w kolejnym triku złożył ją do małego pudła, około 10x10 cali :) i wszyscy myśleli, że jej tam nie ma, ale przez przypadek magikowi spieprzył się stół i babka spadła troche w dół. No ale wszyscy mu wybaczyli to małe faux pais.
Kolejną atrakcją były darmowe koszulki, które gość wystrzeliwał do ludzi z takiej maszyny. W przerwach pokazywali też na telebimach losowe pary, które musiały się wtedy całować! Żal było tylko 3 chłopców w wieku szkolnym, którzy jak jakiś gracz się wywrócił, to z nosami na kwinte polerowali plac gry.
Drużyna tennessee niestety przegrała, ale i tak zaliczyliśmy ten wieczór do udanych. No i teraz już rozumiemy jak to możliwe, że całe miasto interesuje się koszykówką i zasuwa na każdy mecz.
Aha, na meczu było 20 tys. ludzi, a zmieściłoby się jeszcze drugie tyle, więc niech Łodi rozkmini kubaturę całego obiektu :)

To by było na tyle o meczu, pozdro
ola, szczypek, wojtek

Art & Architecture building

2011-01-19T03:45:00.017+01:00

Kochane Dzieciaki,

kolejny post z serii 'gdzie jestesmy'! Oto wydział architektury, znajduje się on na terenie kampusu UT. O ile z zewnątrz wygląda jak bunkier (toteż nie warto było wyciągać aparatu, żeby zrobić mu zdjęcie), o tyle w środku sprawia niesamowite wrażenie. Dookoła przestrzennego holu znajdują się korytarze, z których na zewnątrz wchodzi się do klas i pomieszczeń, zaś do wewnątrz wchodzi się do pokojów profesorów. Pokoje te znajdują się w tych wiszących 'szufladach' (legenda głosi, że gdy profesor jest zły na dzieci, to dzieci mogą mu zrobić kuku i, delikatnie mówiąc, mogą wypchnąć ową szufladkę z szafeczki). Komunikację pionową, oprócz szeregu klatek ewakuacyjnych, stanowią otwarte schody, które lecą na każdym piętrze inaczej, dlatego wyglądają jak Hogwart. Całość dopełniają kolorowe, głównie niebieskie i żółte ('wentylacyjne grubasy') oraz czerwone (od instalacji tryskaczowej) rury wijące się po wierzchu ścian, lecz nie konkurujące ze spokojną, niemniej jednak zdecydowaną, odważną ale wymuskaną szarością betonu. Na parterze, ku uciesze Oli, rosną drzewa.

Wewnątrz studiów projektowych każdy ma swoje biurko, przy którym może siedzieć kiedy sobie chce albo sobie musi... Można zrobić sobie tam taką bazę! Często nieopatrznie natknąć można się na różnego rodzaju makiety, są to jednak makiety terenu, a nie budynków (nie wiemy dlaczego tak jest na wydziale architektury, ale może będziemy mieć szansę się o tym przekonać).

Aha, do głównego wejścia dochodzi się przez taki pieszy, dość długi mostek, wchodząc od razu na drugą kondygnację budynku (cały budynek jest usytuowany na dużym spadku).

p.s. Ten post jest ze specjalnym ukłonem dla Baśki, która chciała, aby obfotografować jej owe 'profesorskie szufladki'.

Andy Holt Apt.

2011-01-16T03:50:00.017+01:00

Elo,

kolejna porcja wiadomości zza Oceanu nadciąga! Tym razem słów kilka na temat tego jak mieszkamy.

No więc mieszkamy przy ulicy 2117 Andy Holt Ave., stąd też nazwa akademika (Andy Holt Residence). Akademik jest mega wielki, ma chyba 15 pięter, na każdym z nich po 24 mieszkania po 4 osoby w każdym. Łodi prędko policzy ile ludzi tu mieszka :) Na parterze mamy do dyspozycji pralnie, sklep z czipsami, kafejke internetową z drukarką laserową i codziennie innego stróża przy 'frontdesku'. W górę i w dół bez ustanku kursują 4 wielkie windy przepełnione ludźmi (różnej rasy). Zazwyczaj o 10 rano przeprowadzana jest próba alarmu przeciwpożarowego, więc reszta dnia niestety przebiega z dziwnym uczuciem piszczenia w trąbce eustachiusza.

Kiedy już wyjedziemy windą na 6/8 piętro, idziemy niewielkim, schludnym korytarzykiem wprost do swoich penthouse'ów. Po wejściu przez drzwi, znajdujemy się w przedpokoju, na którego ścianie rozpościera się przestronna, luksusowa szafa przykryta gustowną, choć z lekka wysłużoną kotarką (szafy nie mają drzwi). Idąc w lewo od korytarzyka, oczom naszym ukazuje się przestronny salon ze stołem, sofą i rzeczami, z na-wpół-wydzielonym aneksem kuchennym. Kuchnia jak kuchnia, ma wszystko co potrzeba, a nawet więcej. Chodzi tu konkretnie o urządzenie nazywane tutaj 'garbage disposal'. żeby śmieci nie śmierdziały, to np. skórę od banana wrzuca się do zlewu, to wpada do dziury i zostaje tam mielone na malutkie kawałeczki, aby następnie trafić do wąziutkiej rury kanalizacyjnej. I tak to działa.

Na prawo od przedpokoju, znaleźć można 2 pokoje sypialne, 2 pokoje 'biurowe', toaletę z wanno-prysznicem, oraz gustownie urządzony aneks higieniczny (2 umywale z lustrami) na zamknięciu perspektywicznym korytarza. To z grubsza tyle, na zdjęciach widać, jak to naprawdę wygląda. Jest czysto i schludnie i nikomu nic nie brakuje. Aha, na dachu akademika znajduje się wielka, świecąca choinka, która nierzadko siłą rzeczy stanowi jedyny (i jakże istotny) punkt odniesienia.

Oprócz akademika, na kampusie jest szereg różnych innych, powszechnie i nieodpłatnie dostępnych atrakcji. Począwszy od rozrywek dla ducha i umysłu (biblioteka, czytelnia), poprzez lokale zapewniające rozkosz dla podniebienia (te są niestety odpłatne), kończąc na placówkach rozrywek czysto fizycznych - basenie, siłowni, hali sportowej, kortach tenisowych, boisk, pokoi do skłosza itp. Innymi słowy MASS & SCULPTURE (masa i rzeźba)!

Ostatnia placówka, która stała się nierzadkim miejscem naszego słodkiego 'fu***ing around', głównie z powodu darmowej herbaty i kawy oraz niezmiernie wygodnych foteli, to I-House, a rozwijając ten niewiele mówiący skrót - International House. Tam właściwie zaczęliśmy naszą przygodę z ut, darzymy więc to miejsce ogromnym sentymentem.

To z grubsza tyle, pozdrawiamy,

ola, mateo, wojtek

UT Kampus

2011-01-12T18:21:00.016+01:00

Cześć,
postanowiliśmy przekazać Wam małe info o tym, gdzie właściwie się znaleźliśmy :) no więc chwilowo skupimy się na uczelnianym kampusie. Kampus University of Tennessee (ut) jest bardzo duży, zajmuje właściwie połowę centrum Knoxville. Powierzchniowo to myślimy, że jest tak jak Kraków w obrębie plant, może niewiele mniejszy.

Jest tu masę wydziałów, budynków administracyjnych, kaplic, akademików, restauracji i stołówek, centrum sportowych i tym podobnego krapu. Nasz adres (do licznych korespondencji, które będziemy od Was dostawać) to: 2117 Andy Holt Ave. apt. #823 (Ola) #602 (Wojtek) #601 (Szczypior), 37916 Knoxville, TN. No to czekamy na listy i paczki z łakociami.

Akademicki sport jest tutaj niesamowity, ale o tym napiszemy kiedy indziej. Na razie tylko podrażnimy delikatnie Waszą ciekawość :) Wkrótce napiszemy więcej, ale pod warunkiem, że przyślecie jakieś przysmaki.

Na zdjęciach widać różne miejsca na kampusie: stadion Futbolu Amerykańskiego, naszą ulicę, bibliotekę (mówią tu na nią Zigurrat), samochód, znaki drogowe, itd.

Amerykański sen

2011-01-09T21:31:00.018+01:00

Byliście kiedyś w Stanach? No właśnie. Teraz macie szanse znać kogoś kto był. Ola, Mateusz i Wojtek opowiedzą Wam to i owo!

Niniejszym odpalamy szuszu-koliberka na ziemi Amerykańskiej, za Wielką Wodą. A dokładniej w stolicy Country, Kowbojów i Dzikiego Zachodu, gdzie ludzie bawią się w Saloonach przyodziani w kraciaste koszule oraz kowbojskie kapelusze, popijając Jacka Danielsa rozlanego do kwadratowych szklanek z ogromną ilością kostek lodu.

Ale to wszystko nic! Cóż bowiem może mocniej kojarzyć się z nowym, lepszym, większym światem, aniżeli żółto-niebieski, wypełniony po brzegi wodą HYDRANT ULICZNY? Dlatego też postanowiliśmy pokazać Wam ów utopijny zakątek globu... przez pryzmat hydrantów i nie tylko!

Pozdro :)

studenckie życie

2009-10-19T10:51:00.002+02:00

mieliśmy małą przerwę jeśli chodzi o aktywność na blogu ale też niewiele się u nas działo. Najpierw Paulina się rozchorowała w ostatni weekend wiec przesiedzieliśmy w domu a w ta sobotę kiedy mieliśmy jechać do peruggi na święto czekolady ja się czymś zatrułem i też leżałem cały dzień w łóżku. dopiero wczoraj popołudniu wybraliśmy się zwiedzić Loreto całkiem sympatyczne miasteczko tylko niewiele do zwiedzania i pogoda nie rozpieszczała. Zresztą jak pewnego dnia zaczeło padać ok tydzień temu to temperatura spadła o 10st i podniesie sie dopiero pod koniec tego tygodnia i mamy nadzieję że już na dobre. Jeśli chodzi o uczelnię to mieliśmy juz pierwszy test i dziś będą wyniki więc trzymajcie kciuki. Dziś też zaczynamy kolejny kurs "Economics of innovation" ale to tylko 4 godziny tygodniowo więc nie będzie strasznie. W piątek bylismy na małej imprezie w jedynym pubie w Anconie więc wrzucimy parę zdjęć. Najlepsze życzenia dla Asi i gratulujemy super imprezy żałujemy że nas nie było ale jeśli zdjęcia Wojtka oddają jej klimat to musiało być klawo. teraz musimy już iść na uczelnię więć dopiszemy pewnie więcej wieczorem i wrzucimy zdjęcia.

pierwsze zajęcia

2009-10-04T20:25:00.004+02:00

typowo hiszpański drink: sangria
witamy po kolejnej przerwie. Razem z nadejściem Października dziarsko wyruszyliśmy na zajęcia zaczęło się od international economics i niestety na tym tez się zakończyło a oto dlaczego.... nasz plan zajęć obejmuje 5 przedmiotów 2 z nich są 3 razy tygodniowo po 2h i dwa 2 razy po 2h. jeśli chodzi o piąty przedmiot to ma się zacząć w drugiej połowie listopada i trwać 2 tygodnie kolejny przedmiot zaczyna się pod koniec października wiec jeszcze na niego nie chodzimy a dodatkowo 3 przedmioty odbywają się we czwartek o 8:30 więc możemy wybrać tylko jeden z nich. zatem z ok 26 godzin tygodniowo mamy jakieś 12 do tego dochodzi jeszcze 6h tygodniowo włoskiego ale tam jest nawet śmiesznie. Zatem mamy poniedziałki na razie wolne a tak to między 2 a 6 godzin zajęc dziennie. W ostatni piątek chcieliśmy się udać na zajęcia ale jedne odwołali a drugie są w sali o której nikt nie słyszał a pytaliśmy wiele osób i w końcu jakaś babka powiedziała żebyśmy poszli odpocząć do domu i nie przejmowali się za bardzo zajęciami. ogólnie we włoszech wszyscy mówią że zajęcia są raczej umowne i na nic nie trzeba chodzić (przypomina się troszkę prawo na uj) ale nam to bardzo odpowiada bo mamy więcej wolnego czasu. Niemniej jednak nasze podejście do studiowania w porównaniu z podejściem hiszpanów wydaje się wręcz kujońskie. Otóż nasze współlokatorki (przypomnijmy studentki 5 roku medycyny) nie tylko nie trzeźwieją od kiedy je poznaliśmy ale także nie próbowały się jeszcze nawet dowiedzieć jakie i gdzie mają przedmioty (ale w końcu czy na studaich usłyszą coś co im się przyda potem w pracy??? ). Dobrze a teraz jeśli chodzi o ostatnie dni tzn. weekend to było bardzo imprezowo. Najpierw w piątek świętowaliśmy urodziny Cema z Turcji więc była impreza w jednym z akademików na tarasie. Posiedzieliśmy do 3 i ululani poszliśmy spać oczywiście bez hiszpanek które wróciły o 9 rano już po śniadaniu. sobota była dniem na regenerację ponieważ wieczorem udaliśmy się na disco do Senigallii jakieś 20 min pociągiem od ancony a że pociągi średnio jeżdzą w nocy a disco było jeszcze 30 min od stacji kolejowej więc musiliśmy wracać wszyscy razem czyli po hiszpańsku ok 8 rano. Zabawa przednia 5 dancefloorów chociaż troszke drogo bo 15 euro za wjazd. poznaliśmy jeszcze 2 polki ale trzymamy się głownie z hiszpanami i tu dobra wiadomość dla wszystkich singli i singielek z krk- hiszpanie i hiszpanki są bardzo otwarte na nowe znajomości i jest w czym wybierać zresztą będzie to widać na zdjęciach. Jedna tylko uwaga zwiazki nie sa trwale i zmieniaja sie z niemozliwa do kontrolowania czestotliwoscia. Generalizaujac chodzi o to zeby byl fun i po przyjacielsku trzeba sie dzielic z najblizszymi .

po przerwie

2009-09-28T20:55:00.006+02:00

wracamy po pewnej przerwie niestety już w okrojonym składzie bo Przemek powrócił już z ziemi włoskiej do Polski. Udało sie w końcu znaleźć mieszkanie gdzie możemy spokojnie uwić swoje gniazdko a pomagaja nam przy tym nasze miłe hiszpańskie studentki medycyny które realizują się nie tylko lecząc ludzi ale także gotując swoim polskim przyjaciołom. plan dnia jest nieco rutynowy:
7:30 hiszpanki wracają z imprezy i idą spać
10:00 ja z Paulina wstajemy i idziemy na uczelnie próbując coś załatwić co graniczy z cudem bo włosi nie garna się za bardzo do pracy
14:00 hiszpanki śpią a cała reszta erasmusów spotyka się na obiedzie w stołówce studenckiej - swoją drogą jakościowo z najwyższej półki natomiast cenowo z tej dużo niższej
16:00 wracamy z Pauliną do mieszkania i idziemy pobiegać do pobliskiego parku (to w ramach zdrowego trybu życia)
18:00 hiszpanki wstają i zaczynają się szykować na imprezę w między czasie robią kolację my z Pauką dołączamy sie do jedzenia.
21:00 wychodzimy z hiszpankami na imprezę i spotkać się ze wszystkimi erasmusami- na razie puki pogoda utrzymuje się w nocy ok 20 st. zostajemy na jakimś placu w centrum
1:00/2:00/3:00 wracamy z Pauką do mieszkania i idziemy spać
3:00-7:30 my śpimy a nasze flatmates robią nie wiadomo co.....
i tak to już trwa jakiś tydzień.....poza codzienną rutyną w weekend przejazdem wpadli rodzice Pauki więc skoczyliśmy razem na kolacje, i ciągle poznajemy nowych ludzi, niestety Polacy zawodzą (oczywiście poza nami) bo przyjechały 2 sztywne laski......no ale nie po to tu przyjechaliśmy coby poznawać Polaków, bo z pewnością tak wspaniałych jak czytelników szuszu tu nie znajdziemy.......na razie tyle będę musiał troszke mocniej zmotywować Paukę co by się ze zdjęciami sprężyła... pozdro 600

pierwsze znajomości

2009-09-21T18:12:00.002+02:00

poszukiwania mieszkania powoli finalizujemy i na jutro zaplanowaliśmy przeprowadzke......więc jak uda nam się wrzucić jakieś zdjecia to może będą już hurtem razem z mieszkaniem. ostatnie dni spędzaliśmy między plażą w numanie a Anconą i poszukiwaniem mieszkania. podczas jednego z tych poszukiwań poznaliśmy trzy bardzo sympatyczne hiszpanki z sewilli (studentki medycyny) z którymi razem szukamy mieszkania. Paulina i tres czikas bonitas od razu znalazły wspólny język i nie był to hiszpański. w sobotę odbywała się w Anconie notte bianca czyli wielka całonocna impreza która odbywa się z nikomu nie znanego powodu ( a pytaliśmy wiele osób). na wszystkich ulicach są rozstawione dj-ki gdzie ludzie bawią się i piją. największa biba i punkt kulminacyjny notte bianci odbywał się w porcie gdzie udaliśmy się z poznanymi już erasmusami: 4 hiszpanki, 2 hiszpanów, 2 maltanki, francuz i 2 turasów. było bardzo klawo i bawiliśmy sie prawie do rana. a tu małe wspomnienia z tej imprezy z soboty i z przed 2 lat http://www.youtube.com/watch?v=ToBeUc8YNGs http://www.youtube.com/watch?v=r1smgqV6DYg naraazie tyle yoyoyoy

Ancona

2009-09-17T21:02:00.002+02:00

jechalismy dlugo, wytrwale i z przerwami. jednakowoz pogoda w italii, rimini nie przywitała nas pięknie. Na szczęście mogliśmy opanować kraj i przejąć kontrolę, więc zrobiliśmy to z San Marino. Wpadliśmy tam z Prz i pogoda od razu stała sie bardziej łaskawa. po krótkim pobycie w tym państwie w państwie udaliśmy się w końcu do celu naszej podróży-ANCONY. jako że dojechaliśmy juz po zmroku nie mogliśmy podziwiać uroku tego miasta które w pełnej swej krasie ukazało się nam z rana. Po opuszczeniu naszego "hotelu" udaliśmy się na uczelnię gdzie okazało się że zapomnieli oni przysłać maila do polski że orientation week został przesunięty o tydzień i jestem jedynym ersamusem w mieście. niezrażony tym faktem rozpocząłem wraz z prz poszukiwania gniazdka w którym będę mogł się spokojnie osiedlić. to co z początku wydawało się łatwym zadaniem okazało się nieco trudniejsze. po przeprowadzeniu wstępnych działań uznaliśmy ze najwyższy czas odwiedzić jakąś plażę i w tym celu udalismy się do Sirolo i Numany czyli bardzo urokliwych miejscowości w pobliżu ancony. po wieczornym spotkaniu z jednym z potencjalnych wspołlokatorów udaliśmy się na spoczynek. dzisiejszy dzień pomimo złej prognozy przywitał nas gorącym słońcem i wysoką bo 30 st temperaturą. dzień upłynął pod dyktando dalszych poszukiwań mieszkania niestety bez wymiernych skutków. z to poznaliśmy kolejne części naszego miasta i mój wydział uniwersytetu. na koniec postaram się dodać kilka zdjęć.

Pajka i Michał

2009-09-12T16:25:00.006+02:00

Elo,
Kilka tygodni temu napisałam posta "Kraków" ale go nie wrzuciałam, bo nie mogły mi sie załadaować zdjęcia z Honk-Kongu. No wiec tego posta już niegdy nie przeczytacie, jedynie streszczę go wam: wrócilimy szczęsliwie do Krakowa, w Australi i Honk Kongu było super. Pozatym post ten zawierał podziękowania: nie tylko za grubo ponad 5000 odwiedzin na blogu i ponad 60 komantarzy, ale też za wszytskie rozmowy na skypie i maile, dzięki którym wiedzielismy, ze jeszcze tu o nas pamiętacie, mega powtanie na lotnisku (nie bede wspominała nie milego incydentu z wódką, której nie było). No i wielkie dzięki za Kaji, która z tego co pamiętam wymyslila bloga!!!

Jednak piszę posta szczególnie po to, żeby oficajlnie ogłosić, że szuszu należy już do Pajki z Michałem, którzy są zoobowiązani (Pajka zdjęcia, Michał text) reguralnie pokazywać co u nich z Anconie! powodzenia i pozdro!

sydney

2009-07-23T15:32:00.002+02:00

Elo, elo!
Baedzie krotko, bo pisze z lotniska, na ktorym dzis spimy, i zamykaja za jakies 15 minut i beda mnie chcieli stad wywalic. przez to, ze lotnisko jest w centrum miasta nic nie lata tu w nocy no i jest zamkniete (cale oprocz jednego korytarza, gdzie wlasnie ukladamy sie do snu). Rano czeka nas jeszcze mala zabawa w spakowanie sie i oszacowanie bez wagi ile to jest 20 kg no i lecimy do Honk Kongu.
Czas w Sydney zlecial nam w sumie szybko. Spalismy w 200 pokojowym hostelu o standardzie raczej z tych nizszych, nie mniej jednak fajnie wyspac sie na lozku (a nie w aucie). Nie mozemy sie doczekac noclegu w HGK - przy bookowaniu hostelu dostalismy list, ze tam jest duzo ludzi, malo drogiej ziemi i turysci z europy moge byc zaskoczeniu standardem pokoji. zobaczymy.
koncze i ide spac.
wieeeelkie no i juz ostatanie pozdro stesknionego szuszu z australi!!!!

Brisbane

2009-07-16T09:13:00.002+02:00

Elo,
dzis znowu bez zdjec i znowu ja, wiec bedzie krotko i zwiezle, bo w przeciwienstwie do janka nie mam flo.
jestesmy w brisbane, mamy przejechane prawie 8 000 km, i bedzie pewnie jeszcze 1 000. ja osobiscie nie moge juz siedziec w aucie, bo jest nudno i nabawilismy sie juz chyba plaskodupia. co gorsza skonczyl sie nam juz House M.D. (kaja, magda, tumiel - czy 4 seria ma tylko 16 odcinkow? czy konczy sie na tym, ze amber umiera?), ktory ratowal janka i gabi i mnie na mniej wyboistych drogach, bo moja choroba lokomocyjna uaktywnila sie tu na tyle, ze bywaja klopty z robieniem czegos jadac.

pomogly nam oststnie 3 dni lenistwa na plazy w townsville (powietrze 25 st, woda nie wiem ile, ale bardzo przyjemna), ale wczoraj 700 km nie bylo latwe. no a w twonsville trafilismy na fajny camping z darmowym grillem i zimnym prysznicem (tam spedzilaimy 2 noce) gdzie troche po-nic-nie-robilsimy. ti byl komfort kapac sie codzinnie i zjesc cos innego niz makaron/ryz z sosem i mala iloscia miesa - nasz campertvan jest wyposazony w maly garnek, w ktoryjm oprocz sosu miesci sie tylko pol kilo miesa, i patelnie, ktora nie miesci sie na kuchence:]

wybralismy sie na jeden dzien na magnetic island, gdzie pozyczylismy maski i rurki i ogladlismy rafe i kolorowe rybki. ja z gabi widzialam nawet plaszczke, ktora jak sie potem okazalo ma jakis turbo jadowity kolec. dobrze ze bala sie nas mniej wiecej tak jak by jej i uciekala.

no i chyba tyle u nas, cala reszta bedzie w krk.
wszyscy juz tesknimy i jestesmy zadowoleni, ze za 2 tygodnie bedziemy w domu i w polsce. bylo nam troche przykro jak opuszczalismy nasze loony i tasmanie, i pewnie lezka sie w oku zakreci jak bedziemy wylatywac z sydney, bo calkiem fajny kraj z tej australi, no ale nie jest to polska i nie ma was wszystkich.

kaja - kiedys pytalas o ktorej przylatujemy, a my nie pamietalismy - 13.30 (29/07) no i oczywiscie ze cie zanudze zdjeciali. ja sama mam pewnie z 10 000 (ale to z tymi z tasmani i NZ) no i sa jeszcze wery i gabi. ale nie martw sie, pokaze ci je dopiero po wybraniu najlepych.

wojtek - gdybys jechal na lotnisko to nie wielicka :)

wieeeeelkie pozdro
napiszcie jak tam sesje, mam nadzije, ze w indeksach same 5!
steskniona baha

Alice Springs

2009-07-09T04:18:00.002+02:00

Elo, elo!

Wczoraj wieczorem - o pierwszej w nocy, po 3800 kilometrach jazdy dotarlismy do Alice Springs - miasteczka znanego chyba jedynie z prognozy pogody, bo nic wiecej tam wlasciwie nie ma. trudno uwiezyc, ale jest ponad dwa razy mniejsze od launceston - tylko 26000 ludzi. ale jak na realia outbacku to chyba i tak cud, ze tyle osob chcialo sie tutaj zaszyc. pod drodze z adelaide mielismy jeszcze dwa postoje - w coober pedy - jedynej miescinie (3000 ludzi) pomiedzy adelaide a alice springs (1560 km). coober zyje z kopalni opali, nawet odwiedzilismy jedna.

wczoraj spalismy ja jakims takim -placu kolo drogi, gdzie byla tylko woda, smietniki i pare camperwanow - poza tym nic w promieniu 100 km. niestety wczesna pobodka, bo chcielismy zdazyc na wschod slonca na ayers rock - w sumie super, jedyny minus to hordy turystow, ktorzy leca samolotem do uluru, a potem podjezdzaja 20 km pod skale. wyszlismy nawet na gore (380 m podejscia) - troche niesamowita droga, bo strasznie stroma i idzie sie po golej skale. tak wogole to ayers rock to jeden wielki kamien, ktory siega 6 km pod ziemie, a to co wystaje to tylko maly czubek. potem zobaczylismy jeszcze olgas rocks niedaleko, kings canyon pod wieczor, potem spagetti i dluuuga droga do alice (droga, ktora chcielismy pojechac okazala sie zupelnie nieprzejezdna, wiec nadrabialismy 200 km) po 900 km jazdy wczoraj dotarlismy na miejsce, ale wszystko bylo zamkniete, wiec spalismy na parkingu, z ktorego o 6 rano wygonioli nas rangerzy - tacy lesniczy tutejsi.

alice springs jak mowilem dosc malutkie - natomiast jest mnostwo aborygenow, ktorzy przewaznie podpieraja jakies latarnie, placza sie w kolko po ulict, siedza na trawniku albo w budce telefonicznej i wachaja benzyne zeby byc na haju. generalnie niezbyt pracowici.

przepraszamy za takie zadkie posty i to bez zdjec, ale na tej pustyni jest problem z lacznoscia (odcinki po 700 km bez zasiegu), nie mowiac o internecie. ruszamy dalej, na polnoc, a potem na wschod - nad morze! moze tam chwile odsapniemy...

pozdro milion600!

Adelaide

2009-07-05T09:55:00.002+02:00

Elo,
Post bedzie szybki i bez zdjec, bo jestemy w kafejce i nie mamy kabla do aparatu (zoastal gdzies w aucie).
No wiec wczoraj po zrobieniu ponad 700 km przemieslislismy sie z przedmiecs Meblourne pod Adelaide. Jedzie sie szybko, bo wszedzie sa proste, rowne drogie z ograniczeniem do 110 km/h i zadko sie kogokolwiek na nich mija.

Melbourne to super miast ale przeogromne i wszytskie parkingi (glownie wielopoziomowe) byly tylko dla aut do 2.2 wysokosci a nasz camper ma 2.5 :( spedzilismy chyba 2 godziny zanim sie odnelazlismy tak i znalezlismy miejsce do zaparkowania. Adelaide jest o wiele mniejsza (1.4 mln mieszkancow, Melbourne 3.7mln) no i dzis w niedzile bylo bardzo pusto i nie wiele sie dzialo.

Pogoda u nas malo Australijska, boskich serferow na plazach brak, ale mamy wisci od rodzicow Janka ze na wybrzezu wschodnim jest 25 stopni i da sie kapac w oceanie, wiec juz na to ostrzymy zeby.

Koncze, wielkie pozdro, przepraszam za literowki:)

no i koniec...

2009-07-01T11:23:00.002+02:00

no, i niestety nadszedl koniec naszej tasmanskiej wyprawy... jutro o 6.30 rano mamy samolot do melbourne, lecimy razem z moimi rodzicami. dzisiaj ostatnia wizyta na UNI, wera, kraol i gabi pod nasza nieobecnasc zajeli sie (mam nadzieje) wywozeniem mebli, sztuccow, materacy i innych takich rzeczy. my juz wlasciwie jesteswmy spakowani, jeszcze jakas tam kosmetyka zostala.

mnie osobiscie troszke szkoda stad wyjezdzac, niewielki pipek na poludniu australli okazal sie byc bardzo sympatyczna wysepka. polubilismy nawet niewielkie lonnie, w ktorym w koncu spedzilismy 5 miesiecy. pozegnalismy sie z wszystkimi znajomymi z UNI, co drugi obiecuje, ze nas w polsce odwiedzi... co z tego bedzie to zobaczymy za jakis czas, mam nadzieje, ze sie z nimi jeszcze jakos zobaczymy. z drugiej strony, jak mysle, ze za 3 tygodnie i troche zobacze was wszystkich w krakowie (na lotnisku mam nadzieje :) to sie cieplej na sercu robi.

dziekuje wszystkim za wytrwalosc w odwiedzaniu tasmanskiego bloga, chociaz to jeszcze nie koniec australijskiej wyprawy. w miare mozliwosci postaramy sie relacjonowac przebieg naszej siedmiotysiecznej podrozy po mainlandzie!

wielkie pozdro i do zobaczenia w KRK

falcon

2009-06-28T08:10:00.004+02:00

Elo, elo!
Dobra widomosc - w czwartek udalo sie nam sprzedac Falcona. Przepraszam, ze piszmey dopiero teraz, ale Janek sie uparl ze post o puzzlach jest wazniejszy niz to, ze pozbylismy sie cuchnacego grata i jeszcze dostalismy za to 800$. Kupila go od nas mila pani (Karol twierdzi, ze miala tatuaze na dekolcie) i wziela wszytskie szpeje, ktore z nim dostalismy (kuchanke turystyczna z pusta butla gazowa, namiot bez jednego masztu, 2 plastikowe pudla z nie do konca jeszcze obadana przez nas zawartoscia, krzesla i stolik turystyczny i pilka do nogi) i pojechala. Mam nadzieje, ze falcon bedzie jej dobrze sluzyl no i bardzo mnie ciekawi, kiedy sie zorientuje ze nie dziala licznik kilometrow (nam to zajelo tak 30 km jazdy) i ze gdy jedzie sie pod gore to gotuje sie silnik, a przy zjezdzie hamulce. NIe mamy wyrzutow sumienia, ze sprzedalismy jej "kota w worku", bo byla z nim u mechanika (15 minut) i stwierdzial, ze i tak jest lepszy od jej poprzedniego auta.

Janek dobijajac targu z pania prezentowal wszytskie dokumenty jakie mamy i prawie wreczyl tez kartke z warsztatu na ktorej byly wypisane i wycenione (na 1400$) wszytskie konieczne naprawy:)

ostatnie spojrzenie na flacona:( - to ten po prawej

tak pozatym, to jestemy juz wlasciwie calkiem spakowani, rodzice Wery dzis wylatuja do Melbourne, a jutro przyjatuja stamtad rodzice Janka, no a potem (2/07) wszyscy razem lecimy do Melbourne skad biezemy campera i wyruszamy na podboj Australii. Nie wiem czy przed wyjazdem na mainland cos jeszvcze wrzucimy, ale obiecujemy wrzucac w miare mozliwosci cos w trakcie wyprawy. No i to chyba koniec pisania z Lonny...

Koala

2009-06-26T10:40:00.002+02:00

Krotka fotorelacja z ukladania puzzli, ktore kupilem jak mi sie strasznie nudzilo:

dzien 10 i ostatni - auckland

2009-06-24T11:56:00.005+02:00

elo, elo!

nadszedl nareszcie czas na kolejny, ostatni juz niestety odcinek relacji z nowej zelandii. po paru cholernie deszczowych dniach na polnocnej wyspie wreszcie wyszlo slonce i moglismy sie troche podsuszyc. rano oddalismy auto, bez zadnych uszkodzen, ale za to z malymi, jak zwykle przygodami. baha zorientowala sie, ze nie ma jakiejstam saszetki z dokumentami, w ktorej bylo min ksero karty kredytowej. po godzinnych, bezowocnych poszukiwaniach stwierdzilismy, ze jedynym miejscem, w ktorym to moze byc jest taka szpara,k tora mielismy za szafkami w campervanie. niestety nijak sie tam nie dalo dostac, wiec w sukurs przyszli panowie z wypozycalni camperow uzbrojeni w srubokrety, klucze i takie tam. wyjeli lodowke i chyba mikrofalowke i na szczescie bachy saszeta tam byla.

ruszylismy wiec w podboj auckland. zaczelismy od wiezy - nieco wyzszej niz wieza eiffla! widok dosyc niesamowity, jeszcze lepsi byli goscie, ktorzy z tej wiezy zjezdzali na linie z jakas straszna predkascia - oczywiscie za jedyne 175$. pozniej podzielilismy sie na dwie grupy i byl CZAS WOLNY! baha, gabi i ja poszlismy w jedna strone, a karol i wera w druga. nie lazilismy raczej po zadnych muzeach ani glaeriach, bo na to mielismy troche za malo czasu, zroblilsmy sobie tylko takis pory spacer dookola miasta. w sumie dosyc ladne, chyba najnowoczesniejsze zmiast na NZ, i w dodatki najwieksze - 1,4 miliona mieszkancow, najwieksze skupisko polinezyjczykow. mnie chyba jednak do gustu osobiscie bardziej przypadlo wellington albo christchurch.

o 9 wieczor spotkalismy sie i poszlismy do bary na sushi. w sumie to wczesniej bylem sceptycznie nastawiony do jedzenia surowych ryb pozawijanych w glony, ale to w auckland bylo pyszne i dosyc tanie. przesiedzielismy tam z dwie godziny albo i lepiej i ledwo z tamtad wyszlismy. no i nie pozostalo nam potem nic innego, jak pozegnac sie z nowa zelandia i jechac na lotnisko, gdzie nastepnego rana mielismy samolot do sydney. na lotnisku rozrywke zapewnila nam baha, ktora tym razem zgubila gdzies aparat i postawial nas w stan pogotowia. po wykonaniu paru telefonow do taksowek i takich miejsc, okazalo sie, ze pani sprzataczka gdzies go znalazla. ciekawe byly jeszcze takie dzieci, ktore wpadly na pomysl, ze rozerwa sie troszke... jezdzac tam i z powrotem na wozkach inwalidzkich, ktore gdziestam staly do dyspozycji niepelnosprawnych. dzieci mialy w kazdym razie niela frajde.

noc na lotnisku wyjatkowo wygodna, podloga troche twarda, ale byl spiwor i plecak pod glowa, wiec suma sumarum dosc komfortowo. moze troche nieodpowiedzialnie w dobie swinskiej grypy szalejacej podowczas w NZ, ale jak widac po miesiacu - nic nam nie jest. tutaj chlopaki w launceston maja teorie, ze to amerykanie wpuscili tego wirusa do obiegu, zeby odwrocic uwage mediow od GLOBALNEGO KRYZYSU.

REASUMUJAC, nowa zelandia piekny kraj, goroco polecam, chociaz to straaasznie daleko. szkoda tylko, ze tak krotko tam bylismy, bo zwiedzac nysle mozna spokojnie przez co najmniej 3 tygodnie albo i miesiac. pogoda byla dla nas w miare laskawa, co tez sie liczy. fajny skrawek ziemi na koncu swiata.

pozdro 600!

za oknem wisi na linie chlop

pakujemy manatki

sklep z lodkami...

poezja

romantyczna zamula i to w dodatku z gabi

trawnik pod muzeum

styl dorycki, klasyka...

was na rapie

telewizor (pracownik miesiaca na zywo)

wulgarne zabawy slowne

dzien 9 - wulkany - auckland

2009-06-21T09:26:00.003+02:00

elo!

post codziennie, zauwazyliscie, ze was rozpieszczamy? ale chwilowo nie mamy za duzo do roboty, powoli pakujemy swoje rzeczy, wywozimy, probojemy sprzedac auto... ja jeszcze proboje sie co jakis czas dodzwonic do moich rodzicow, ale chyba sie juz wyprowadzili z zybli, bo ostatnio udalo mi sie ich zastac chyba z 2 tygodnie temu.

czas na relacje z 9 dnia wyprawy do NZ, bo mielismy maly przestoj. tak wiec, jesli dobrze licze, to jestesmy (a wlasciwie bylismy ponad miesiac temu - strasznie szybko leci, nie? moja babcia jest chyba najlepiej zorientowana w odliczaniu dni) gdzies pomiedzy wulkanem ruapuehu i ngarhuoe a auckland. niestety tak jak caly czas na polnocnej wyspie lal deszcz i mielismy duzo do przejechania, wiec nie bylo jakos kosmicznie, ale co zobaczylismy to nasze.

ja postanowilem rano wstac dwie godziny przed wszystkimi i zrobc sobie maly bushwalking, gdyz reszta ekipy sie jakos do tego nie bardzo palila, i w sumie to mnie to nie za bardzo dziwilo, bo jak rano wystawilem glowe do spiwora to tez mi sie odechcialo. ale silna wola to podstawa i wyruszylem do takiego jeziorka na przeleczy pomiedzy tymi wulkanami. trasa 3 h w jedna strone, wiec nie liczylem, ze mi sie uda tam dotrzec. postanowilem jednak podbiec troche i po godzinie z minutami dotarlem tam gdzie chcialem. na wulkanie krajobraz ksiezycowy - wszedzie tylko szare kamolce, duzo szarego blota bo caly czas lalo, porosty i jakies male krzaki (mam nadzieje, ze gabi tego nie przeczyta, bo by mnie zlinczowala za takie luki w edukacji w dziedzinie botaniki). jeziorko natomiast ciekawe, bo to po prostu woda wypelnila maly, wygasly krater. powrot nie byl juz taki wesoly, bo lalo jeszcze bardziej i padal grad. niestety nie ma zadnych zdjec bo aparatu ze soba nie wziolem, a w dodatku caly czas byla mgla, wiec i tak g bylo widac.

o 9 czy jakos tak wyruszylismy w strone roturuy - miasteczka slynacego z goracych zrodel, gejzerow i tak dalej. po drodze jeszcze zahaczylismy o miejscowke o nazwie craters of the moon - takie duze pole pelne dziur, w ktorych cos bulgotalo i sie z nich dymilo. w sumie bardzo fajnie to wygladalo. w niektorych miejscach ziemia byla taka goraca, ze sie mozna bylo poparzyc. niestety dalej spotkal nas niemily zawod. najtansze ogladanie gejzera kosztowalo 32$ od osoby (ponad 60 zl), i to ten byl w dodatku taki, co wybuchal nieregularnie i nie wiadomo bylo, czy wogole sie cos zobaczy. inny natomiast, troche pewniejszy (38 razy na dobe leci z niego para) kosztowal juz 50$. gejzery wiec sobie odpuscilismy. wpadlismy wiec na pomysl, ze moze przynajmniej w goracym zrodle sie popluskamy. zajechalismy do jakiegos czegos o nazwie thermal village. no, ale jak spytalismy sie pani w recepcji, czy mozna sie tu wykompac, to zostalismy opierniczeni, ze tu sie nie kompie, ze tu mieszkaja prawdziwi rdzenni nowozelandczycy, i ze tu mozna SHARE THE CULTURE z maorysami. dzielenie kultury zaczynalo sie od 300$ za dzien.

postanowilismy sobie jednak odpuscic termalne atrakcje (orawica na slowacji jest w koncu z 3 godziny drogi od krakowa) i jechac do auckland, gdzie nastepnego dnia oddawalismy auto. po drodze zahaczylismy od hobbiton - farme , na ktorej krecili wladce pierscieni i byly pobudowane te wszystkie chatki i zagrody hobbitow. ale tamtego dnia nie mielismy za duzo szczescia i hobbiton oczywiscie okazal sie zamkniety.

w strugach deszczu dotarlismy do przedmiesc auckland...

baha smutna...

craters of the moon - 6$

ekstremalnie dluga maoryska nazwa miejscowosci (na tabliczce pod spodem)

paprotka od gabi

zycie codzienne

2009-06-20T08:41:00.003+02:00

elo!

po postach podrozowych czas zeby napisac co sie dzieje na codzien, bo my wbrew pozorom robimy cos innego od jezdzenia w kolko po tasmanii. a wiec pierwsze zdjecie (troche juz nieaktualne bo sprzed dwoch tygodni) przedstawia polski stolin na UTASIE. nasze gniazdko bylo na 2 pietrze, bo tam bylo wzglednie cieplo, chociaz i tak kiepsko jak na australie. tak wogole to chyba ci ludzie tutaj z tasmanii sa duzo lepiej przystosowani do niskich temperatur niz my. u nas sciany sa grube, ocieplone i tak dalej, i jak jest zimno, to sie po prostu odpala piec. a tutaj domy sa drewniane, sciany cienkie i malo kto ma centralne. na przyklad u grodona, w hobart gdzie mieszkalismyy przez 4 ostatnie dni, do wczoraj grzeje sie tylko tam gdzie sie siedzi, a w nocy nie grzeje sie wogole. wiec wszystkie 9 osob (4 domownikow + my) siedzialo wieczor w salonie, bo tam byla odpalona farleka. jak sie chcialo przejsc do kuchni, lazienki albo pokoju to albo trzeba to bylo zrobic szybko albo ubrac szalik.

no, to byla taka mala dygresja na temat temperatury, ale chyba na miejscu. w kazdym razie troche przy tym naszym stoliku posiedzielismy (11 komputerow na 5 osob!), a niktorzy ludzie nie spali po dwie noce pod rzad tylko cos tam na komputerach stukali. za to teraz sa ferie i na UNI nie ma zywej duszy!

a na dwoch nastepnych zdjeciach ladujemu powoli nasze meble i wywozimy je do TIP SHOPU, skad je kupilismy. nie ma co ukrywac, z tasmanii wyjezdzamy za 12 dni, po drodze odwiedzaja nas rodzice wery i moi, tak wiec czasu za duzo nie ma. potem jeszcze 3 tygodnie na mainlandzie (nie wiem jak to przezyjemy w 5 na 3 metrach kwadratowych, ale jakos bedzie trzeba) i widzimy sie na lotnisku (jerzy, nie nawal tym razem).

no, to by bylo na tyle, chcialem jeszcze zauwazyc, ze dzisiaj dobilismy do 4000 odwiedzin. dziekujemy i gratulacje za wytrwalosc!

pozdro od stesknionych!

300100 metrow!

2009-06-19T10:56:00.003+02:00

Elo, elo!

Jak wam pewnie dziewczyny pisaly wczesniej, w piatek tydzien temu wyjechalismy na rowerach z lonnie do Hobart. wbilismy sie w nasze pedalskie gatki i o 7.30 rano, prawie po ciemku ruszylismy... w zupelnie inna strone niz hobart, bo na polnoc. zreszta cala trasa jest z grubsza zaznaczona na mapie.

przed wyjazdem myslalem sobie tak: na rowerze to sie jedzie tak z 20 kilometrow na godzine, wiec jak sie 3 godziny po pedaluje, to 60 kilometrow zrobione. niestety, moze i tak jest jak sie jest zawodowcem, ale w moim przypadku to sie nie bardzo sprawdzilo. po pierwszych 45 kilometrach, jak dojechalismy do miesciny o nazwie westbury, to myslalem ze nie zrobie juz ani jednego obrotu korba wiecej i trzeba mnie bedzie ewakuowac z powrotem. no, ale zjedlismy jakies parowki z bulka czy cos takiego i jakos poszlo. w kolejne dni bylo juz na szczescie coraz lepiej, ale i tak nie za latwo. a wiec:

dzien 1: launceston - bracknell, 72 kilometry, konkretny kryzys pod westbury

dzien 2: bracknell - arthurs lake, 56 kilometrow, ale strasznie hardkorowych, bo z wysokosci 200 m musielismy podjechac (a wlasciwie podejsc na 1200 m). na koniec dnia wyladawalismy jeszcze przez przypadek na jakims bagnie, a cala noc lalo, wiec dzien raczej z tych ciezszych.

dzien 3: arthurs lake - bothwell, 53 kilometry i to w dodatku caly czas z gorki - dzien odpoczynkowy. mimo, ze caly czas lalo to nie bylo wcale tak strasznie. na wieczor udalismy sie do knajpy (jedynej) w bothwell (400 mieszkancow), gdzie integrowalismy sie z lokalnymi farmerami, a ja wygralem szalik w promocji piwa. bardzo mily pan wlasciciel dal nam jeszcze w prezencie po czapce z tej samej promocji i pokazal nam rower szosowy, ktory kupil od polskiej reprezentacji olimpijskiej na sydney 2000

dzien 4: bothwell - molesworth, 87 kilometrow, rekordowo, ale za to juz bylismy zaprawieni w bojach. niestety w miejscowosci new norfolk, gdzie planowalismy zanocowac na kempingu pan poinstruowal nas ze o tej poze roku nie spi sie w namiocie, bo jest zimno i mokro (chociaz nasze 3 poprzednie noclegi to wlasnie byl namiot) i nas nie przyjal, bo podobno to by bylo nie fair z jego strony. wiec na dokladke musielismy jeszcze zrobic 12 kilometrow pod gorke i rozbic sie z namiotem na bena przed remiza w bracknell. minus 5 w nocy tez nas troszke zmiazdzylo.

dzien 5: molesworth - hobart, tylko 32 kilometry, na dzien dobry 6,7 kilometra podjazdu, ale potem tylko triumfalny wjazd do miasta, pelne slonce i 15 stopni - taka zima jest ok. no i oczywiscie bylismy w hobart szybciej niz dziewczyny, mimo, ze na rowerach :)

niestety nie bedzie fotorelacji (ale na prawde bylismy na tej wycieczce), bo aparat nam sie nie zmiescil do i tak wypchanych bagazy. w sumie zrobilismy dokladnie 300 kilometrow i 100 metrow.

pozdro 600 i 900!

broke break mountain na tasmanii???

2009-06-13T05:18:00.008+02:00

elo,
auto jakos bardzo nie chce zmienic wlasciciela:( nie bardzo rozumiem czemu, po absolutnie podzielam zdanie kosy, ze wszyscy powinni sie bic o falcona. no ale czekamy...

wczoraj probowalam wrzucic na stepny dzien z NZ, ale zdjecia nie chcaly sie ladowac, a ja nie mialam weny do pisanie, wiec z tym musicie poczekac na janka. jak narazie kilka newsow na biezaco:

janek z karolem postanowily pojechac na meska wyprawe do hobart na rowerach. wypozyczyli namiot, rowery, spakowali po 2 spiwory na glowe do plecakow - przez co wygladaja na wieksze niz nasze na 10 dni na nz. kiedy dotra- nie wiedza, napisza jak beda dojezdzali, ze mozemy siadac do falcona i jechac do hobart, gdzie spedzimy wszyscy razem kilka dni u naszego kolegi gordona i cos pozwiedzamy. jak narazie w pierwszy dzien przejechali 70 km, a do dzis 180 km.

w ramach redukcji ciezaru bagazu nie wzieli apartaku, wiec nigdy nie dowiemy sie gdzie byli na prawde i co tam robili. mam tylko zjdecia z przygotowan.

a tu jeszcze zdjecia z zaraz po skonczeniu projektow, po posprztaniu domu zrobilimy pranie, a ze padalo to suszylo sie u nas w pokoju. otwarte okno + kaloryfer i pranie po 24 godzina jest suche!

dorosle zycie=dorosle problemy

2009-06-10T06:19:00.002+02:00

elo elo,
no wiec jestesmy jak prawdziwi dorosli ludzie, nawet troche jak mafia (to szczegolnie Karol o czym za moment) - handlujemy samochodami i zakladamy konta w bankach, ktore zamiarzamy za kilka dni zamknac... hardcore! wszystko dlatego, ze udalo sie nam dostac kase od UTASa (takie stypendium) no i musza je na przelac na konto, wiec musielismy takowe zalozyc dla kazdego z nas.

a co do auta to ponizej jest ogloszenie zaprojektowane przez Were i Janka. No a z autem bylo tak: moj przyjaciel od serduszka, 58 letni Johny, byl bardzo zainteresowany kupnem samochodu, nawet po tym jak go zobaczyc i sie nim przejechal i poczul jego zapach. Chcial go tylko zabrac do mechanika, zeby zprawdzic czy cieknacy pojemnik na plyn od kierownicy (czy cos w tym stylu - Franek przepraszam, za tak uboga wiedze na temet tego co jest pod maska!) to powazna sparwa. No i stalo sie to czego obawialismy najbardziej - cieknace cos tam, nie jest powaznym problemem, ale sa inne powazne problemy:) no i johny zpasowal. Janek byl w 4 salonach z uzywanymi samochodami i w zadnym nawet nikt nie chcial go ogladac, wszyscy z miejsca mowili, ze nie!

No wiec teraz probujemy ogloszen, jedno wisialo na uni tylko 14 godzin i jest zainteresowana jakas dziewczyna (Janek z Karolem zostali wydelegawani, zeby pokazac woz). Kolejne beda wisialy w hostelach i supermarkecie, ale chyba podniesiemy cene na 1400 ono, zeby miec z czego schodzic w dol.

Przez wszytskie powazne sprawy do zaltwienia - banki, samochody, przelewy, transakcjie itd:) i nie najlepsza pogode musielismy przelozyc nasza wyprawe o kilka dni. Jak narazie, to wszyscy jestemy po prezentacjach, ale naszych ocen nie znamy.

Karol w wolnym czasie (tj, tak od tygodnia) ogladnal ojcza chrzesnego chyba 4 razy (po 2 razy pierwsza i druga czesc) a teraz czyta ksiazke... no i troche mu sie udzielil nastroj: prosi, zebysmy mowili do niego papa i calowali w reke. chyba zapowiadaja sie ciezkie 2 tygodnie na tasmanii...

Kaja - mozemy ci sposcic do 800 AU$, albo wogole podarowac to auto jako pamiatke z tasmanii, tylko transport musisz sobie jakis rozkminic:)

pozdro!

dzien kolejny...

2009-06-08T04:39:00.007+02:00

Elo,
Widze, ze dzien 7 naszej wyprawy jakos was nie powalil i odzew raczej biedny, albo powalila was sesja...
No wiec pora na kolejny dzien, wydaje mi sie ze to juz 8. Tym razem posta pisze baha, wiec nie bedzie tylu epitetow, homeryckich porownan i tego typu bajerow.

No wiec dzien 8 spedzilismy glownie w aucie, bo do przejechania bylo prawie 500 km - naszym celem byla Mt Ruapehu, ktora jest nie wygasym wulkanem - ostatnia erupcja byla jakos w latach 70-tych. No dobra, ale zaczne od poczatku. No wiec po nocy "na dziko" (na parkingu przy drodze szybkiego ruchu, przy jakims stadionie) wybralismy sie do muzeum maoryskiego, pod krorym zjedlismy sniadanie (jakos tak wyszlo, ze stalismy pod zakladem pogrzebowym) i troche ogarbelismy sie w toalecie. Potem ruszylsimy do malej miescinki pod Wellington, gdzie Janek kupil sobie super wypasiony podkoszulek canterbury. No i tyle bylo atrakcji w dniu 8... My jechalismy i jechalismy naszym kampusiem, a deszcz bebnil o szyby i jak na chwile przestal bebnic to udalo sie nam zatrzymac i zrobic laden zdjecia w malowniczym krajobrazie. Noc spedzilismy na campingu miedzy dwoma aktywnymi wulkanami, ale przed pojsciem spac zapoznalismy sie z planem ewakuacji, wiec bylismy bezpieczni. Deszcz lal caaalutenka noc i co pokrzyzowalo nasze plany na wycieczke nastepnego dnia rano. Nie udalo sie nam tez zobaczyc wulkanow, bo byla bardzo gesta mlga - no ale o tym w kolejnym poscie.

Teraz troche informacji bardziej na czasie. Nie wiem czy juz wam pislaismy, ze wracamy wczesniej - 29/07 o 13 juz bedziemy na Balicach!
Janek mial dzis swoja prezentacje, Karol z Wera z czwartek a ja mam jutro, no i to bedzie koniec naszej przygody z UTASem. Niestety jakie mamy oceny dowiemy sie dopiero 8 lipca (najprawdopodobniej z internetu jesli bedziemy akurat gdzies gdzie bedzie zasieg).

No i to by bylo na tyle na dzis - pozdro 600!!!

fotostory - przygoda w aucie - 1: jasio chce slonce, jasio nie chce deszczu!!!

fotostory - przygoda w aucie - 2: no i robilam co moglam, zeby jasia pocieszyc...

fotostory - przygoda w aucie - 3: a jasio nic...

dzien 7 - picton - wellington - porirua

2009-06-04T07:08:00.007+02:00

elo, elo!

Oddalismy we wtorek wszystko, co mielismy oddac, nie obylo sie oczywiscie bez malych przygod. baska siedziala na UNI bez spania do 11 rano, a wera i karol wrocili do domu o 7. ja za to skonczylem wieczorem, i zamiast to spokojnie wrzucic do dropboxa (taki folder na serwerze szkolnym, gdzie do ktorejstam godziny usimy wpakowac elektroniczna kopie tego co zrobilismy, bo inaczej obnizaja ocene), to poszedlem do domu nie robiac tego. no i musialem nastepnego dnia rano leciec na uni, oczywiscie zaspalem i sie spoznilem o 5 minut. ale mam nadzieje, ze nic mi nie obetna. no, ale to jeszcze nie koniec zmagan na uni, bo czekaja nas prezentacje projektow (wera i karol maja za soba, bo mieli dzisiaj, gabi jeszcze wczesniej). baha i ja mamy w poniedzialek i we wtorek. potem musimy jeszcze zlozyc portfolio z wszystkim co narysowalismy przez caly semestr i koniec - czekamy na przyjazd rodzicow.

no, to tyle na biezaco u nas, teraz czas na dzien 7 na nowej zelandii. obudzilismy sie rano w picton chyba kolo 6, bo mielismy o 8 rano prom, a trzeba bylo sie za-check-in-owac. bez sniadania, spakowalismy campervana i po sprawdzeniu czy przypadkiem na butach nie przenosimy didymo - jakas tam bakteria, ktorej sie strasznie boja, bo zatruwa wode, czy ziemie - wjechalismy na prom. troce mniejszy niz ten, co plynal z wloch na korsyke, ale tez duzy. sniadanie na pokladzie kosztowalo jakies nieziemskie pieniadze, ale umieralismy z glodu, wiec zjedlismy po kanapce (chyba, bo juz nie pamietam) rejs przez ciesnine trwal 3 godziny, polowa przez taki bardzo ladny fjord, a polowa przez otwarte moze, gdzie nas solidnie wybujalo.

po 3 godzinach doplynelismy do wellington - stolicy NZ, 3 razy mniejszej od auckland. miasto w sumie bardzo fajne, tylko, ze cale zwiedzanie odbywalo sie w solidnym deszczu i wieczor wygladalismy jak zmokle kury. zaczelismy od ogrodu botanicznego, ktorego oczywiscie gabi by nam nie odpuscila, potem zjechalismy taka kolejka jak na gubalowke do centrum, gdzie postanowilismy zazyc troche kultury i odwiedzic TE PAPA museum. perelka architektoniczna wellington - jest na zdjeciach. w sumie wystawa fajna, generalnie o NZ, mozna tam chyba chodzic z dwa dni, bo jest olbrzymie. mnie osobiscie najbardziej podobala sie fontanna w holu i chyba przy niej spedzilem najwiecej czasu, dopoki mniej gosc z ochrony nie opierniczyl (a w szatni pracowala polka, co robila work & travel). fontanna super: kamienna kula, ktora siedziala w takiej kamiennej misie o dokladnie identycznym promieniu. pod kule pompowali wode, wiec miedzy nia a misa byla caly czas cienka warstwa wody, po ktorej kula sie slizgala - miesamowite jest to, ze ta kula, jak wynika z moich szkicowych obliczen wazyla kolo 700 kilo! no, tylko, ze mnie wywalili, jak nia chcialem zakracic...

potem poszlismy na bardzo dobre fish & chips i zrobilismy sobie godzine czasu wolnego, podczas ktorej przemoklismy juz doszczetnie. wieczorem wyjechalismy 20 km za wellington do poriruy, gdzie stanelismy przy jakims parku na kolejny nocleg 'na dziko', chociaz wlasciwie w srodku miasta.

no, to tyle, chcialem wam jeszcze raz bardzo podziekowac za zyczenia!
pozdro milion600!

dzien 6 - west coast cd

2009-06-01T10:52:00.007+02:00

Elo :)

Po dlugiej przerwie kolejny post o wyprawie do NZ. Nie wiem, czy jeszcze pamietacie, gdzie skonczylismy, wiec tradycyjnie wklejam mape na poczatek. Wera, Baha i Karol jeszcze sie mozola z projektem, Gabi musi w 3 dni narysowac jakis pamietnik, ktory miala prowadzic regularnie przez caly pobyt tutaj, a ja mam jeszcze do sklejenia model, ale mi sie straszliwie nie chce. w kazdym razie plansze mam juz skonczone i wydrukowane, wiec wrzucam posta. wogole ostatnie kilka dni bylo troche hardkorowych, od tygodnia nie poszedlem spac przed 2 (wszyscy chyba podobnie), a wczoraj wrocilismy z UNI do domu o 5 rano.

a co do nowej zelandii, to nadszedl czas na dzien 6 - troche nudnawy, bo mielismy do przejechania praiwe 500 kilometrow i w dodatku pogoda byla nienajlepsza. zaczelismy po nocy 'na dziko' przy drodze od ogladania cudu natury pod tytulem PANCAKE ROCKS w miejscowosci punakaiki (nazwy niektorych miejscowosci w NZ sa nie do zapamietania - wszystko przez maorysow. na polnocnej wyspie jest jeszcze gorzej, bo tam sie wczesniej osiedlili i mniej ich wycieli. nowa zelandia nazywa sie na przyklad AOTEORA). w sumie nazwa (teraz chodzi mi o pancake rocks) zupelnie uzasadniona, bo faktycznie wygladaja jak nalesniki. niestety rowno z nami przyjechal caly autobus japonczykow, polowa w maseczkach (w polsce mowia cos jeszcze wogole o swinskiej grypie?) no i ciezko bylo przystanac na chwile i pokontemplowac, bo zaraz nad glawa miales las rak z aparatami cyfrowymi. skaly w kazdym razie spoko, mialy takie smieszne dziury, co sie nazywaly blowholes - pionowe kominy, przez ktore buchaly fontanny wody, wtedy kiedy o skale udezala fala. nie wiem czy moj opis jest jasny, jak nie to: www.punakaiki.co.nz.

jak opuscilismy punakaiki, to z orientowalismy sie, ze z benzyna za kolorowo nie stoimy, a najblizsza stacja dopiero w westport - z 50 kilometrow, o ile dobrze pamietam. w kazdym razie nasze auto przejechalo 57 kilometrow na rezerwie i sie nie zatrzymalo. w westport zaczelo niestety lac jak z cebra i nic nie zobaczylismy. mi tylko udalo sie w antykwariacie kupic przewodnik za 6 dolcow, bo poprzedni zgubilem w queenstown (dlaczego ja?) w sumie to okazalo sie potem, ze przewodnik slusznie byl w tym antykwariacie, bo ntoszke byl nieaktualny, szczegolnie jesli chodzi o ceny, ktore przewaznie byly juz 2 razy wieksze niz tam podawali. potem tylko maly detour nad wybrzerze - plaza surferow, na ktorej nie bylo zywej duszy, bo pogoda przypominala sztorm. na wybrzerzu mimo wszystko wygrzewala sie kolonia fok. na zdjeciach troche ciezko je zobaczyc, bo nie roznia sie za bardzo od kamolcow.

potem wlasciwie juz tylko jazda, przez nelson do picton, skad nastepnego dnia rano odplywalismy do wellington. atrakcja byl ptak, ktorego spotkalismy po drodze i myslelismy, ze to kiwi (wszak kiwi to ich narodowy ptak). niestaty to byla tylko woodhen - kura drzewna. nelson nawet fajne, dziwaczne strasznie budynki, takie kosmiczne. niestety nie mamy rzadnych zdjec, wlasciwie nie mam pojecia dlaczego. no i jest dobry i tani chinczyk. na zakonczenie dnia pojechalismy malownicza queen charlotte road - nie zobaczylismy, czy byla malownicza, bo sie sciemnilo zanim tam dojechalismy, ale za to bylo milion serpentyn, wjezdzalo sie z jednego zakretu w drogi, caly czas gora dol, wiec 30 km jechalismy ponad godzine.

pozdro i wszystkiego dobrego dla dzieciakow!

krzesła

2009-05-27T05:51:00.005+02:00

Elo, elo!
U nas atmosfera jak najbardziej przedsesyjna, tyle ze jest spokojniej niz w Polsce. Nie mamy żadnych egzaminów, tylko oddanie 3 projektów i prezentacje ich + oddanie krzesła, które jest już za nami. W wolnych chwilach rozkminiamy trasę na Mainland na lipiec, która ostatnio diametrialnie się zmieniła, bo postanowiliśmy zobaczyć outback i pustynie, ale dokładnie o tym będzie w jednym z kolejnych postów, jak wszystko będzie jasne.

Dalszy ciąg zdjęc z NZ będzie już za jakiś czas, jak narazie skonczone krzesła i takie tak foty z warsztatu. Te tutaj, to akurat moje i Janka (Karola i Wery wyglądają bardzo podobnie) - daję tylko 2,żebyście mieli większe szanse w zgadywaniu które jest czyje :) - tak na prawdę, to nie mam zdjęć reszty.

konkurs o tytul super-majstra

2009-05-22T09:05:00.006+02:00

Elo,
Poniewaz coraz mniej jest komentarzy pod naszymi postami z NZ postanowilismy dac maly przerywnik - KONKURS.
Prezentujemy wam nasze pudkela no i prosze zgadywac... Stoja juz zrobione od 3 tygodni, ale jakos nam nie wyszlo zrobienie tych zdjec wczesniej. Ocen tez nie znamy, ale moze w poniedzialek uda sie nam je poznac. Zapraszam tez do obastawiania ktore dostanie najwyzsza ocene! (wojtek, mama i tata janka nie zgaduja, bo janek im juz opowiedzial o swoim designie - tak mi janek kazal napisac).

Na koniec wrzycam MOJE pomalowane juz, ale jeszcze nie zlozone krzeslo!

Wielke pozdro - bardzo juz tesknie - Baha

kaja - to sa wlasnie te kawalki krzesla, o ktorych ci opowiadalam!

dzien 5 - west coast

2009-05-21T10:06:00.005+02:00

Elo!

Dzisiaj pisze ja, bo wlasnie skonczylem wycinac wszystkie zlacza w moim taborecie i mam troche czasu, zanim trzeba sie bedzie zabrac za projektowanie, historie, budownictwo albo cos innego. Karol jest z krzeslem nawet jeszcze bardziej do przodu, bo przejechal cale papierem sciernym. No, a dziewczyny jeszcze troche maja pilowania i dlubania.

Nadszedl czas na relacje z dnia numer 5 - prawie polowa. zaczelismy w Haast na west coast, gdzie dojechalismy poprzedniego dnia wieczorem. momentami w tej nowej zelandii i australii jest troche strasznie, bo na przyklad z takiego haast do najblizszej miejscowosci na poludniu - wanaka jest 150 kilometrow i nie minelismy po drodze zadnego domu, stodoly, budki telefonicznej, doslownie nic. niefajnie by bylo jakby sie tam auto zepsulo, bo zasiegu oczywiscie tez nie ma. no, ale nie jechalismy naszym falconem, tylko porzadnym kampusiem, wiec glowa byla spokojna.

W haast po raz pierwszy od pocatku, jak sie obudzilismy to nie bylo przymrozku - mila odmiana po canterbury, ktore jest z drugiej strony gor i dlatego jest sucho i piz..i. pierwszy postoj to plaza - zatoczka nazywala sie bruce bay, powietrze z 15 stopni, woda chyba mniej, ale postanowilismy zmoczyc nogi. okazalo sie to dosc trudne, bo fale byly z polowe wyzsze od nas i nas troszeczke tam zmasakrowaly. potem jak sie probowalismy ubrac to dopadl nas roj jakis takich malych muszek i nas porgyzly tak, ze karol przez dwie noce z rzedu sie drapal, a slady po ukaszeniach przywiezlismy jeszcze na tasmanie.

znad moza pojechalismy... pod lodowiec. to jest troszke niesamowite na tej nowej zelandii, ze wystarczy przejechac 20 kilometrow i sie jest w gorach 3000-metrowych. mt cook (do ktorego zajechalismy pare dni wczesniej, tylko z drugiej strony) jest tylko 30 km od morza! niestety trasa pod fox glacier byl zamknieta, bo padaly wczesniej duze deszcze, costam porozmywalo i na droge spadaly kamolce. dalo sie go zobaczyc tylko z daleka. za to spotkalismy fotografa-hipisa, ktory na wycieczke na lodowiec wybral sie na bosaka - zdrowo dla krazenia. wypalil sobie skreta w swoim subaru, ktore mialo chyba ze sto lat i poszedl cykac foty.

kolejny postoj - jezioro. podobno super sie w nim gory odbijaja, wiec zdecydowalismy sie pojsc na 1,5 godzinna wycieczke, ale niestety przyszly jakies chmury i zaslonily szczyty, a w dodatku wialo i woda byla pomarszczona, wiec z odbicia nici. zalozylem sie z karolem o browarka, ze poplywam chwile w jeziorze, no i oczywiscie wywiazalem sie z zakladu, ale piwa nawet nie powachalem.

nastepnie z powrotem w gory, pod nastepny lodowiec (tym razem fox glacier). mielismy wiecej szczescia, bo tutaj nic nie spadalo na szlak i mozna bylo podejsc pod samo czolo. z biska wygladal naprawde niesamowicie - a z tej nory, ktora widac na zdjeciu to cala rzeka wyplywa - niesamowicie to wyglada! po drodze tam spotkalismy amerykanke, ktora wlasnie wracala z wymiany studenckiej w brisbane i po drodze samotnie zwiedzala nz. przegadalismy z nia na zmiane 2 godziny po drodze. sympatyczna, mowila, ze strasznie jej samotnie tak zwiedzac bez nikogo, i chyba cos w tym bylo, bo jak tylko my pojechalismy do znalazla innych turystow i juz sie do nich dobrala.

po drugim lodowcu zostalo nam jeszcze ze 150 kilometrow do kolejnego postoju - na dziko, po prostu w takim miejscu pknikowym kolo drogi. postoj nieco niespokojny, bo padal deszcz i troche bebnil w dach, wialo, bo jak rano sie okazalo stanelismy na szczycie klifu co mial ze 100 metrow, a w dodatku w nocy przejechalo najglosniejsze auto jakie w zyciu chyba slyszalem, i wszyscy sie zerwalismy na rowne nogi.

papapa, pozdro 600 i czekajcie na dalsze relacje!

nareszcie troche cieplej! karol wskoczyl w stylowy dresik!

akuku!

ekipa niebieskich recznikow

o tam, tam!

znowu, gdzie gora?

niebezpieczne lodowe szpikulce!

reklama coli

czerwoan kropka to ja

w tym jeziorku prawie zamarzlem, a piwka jak nie bylo tak nie ma

ciekawostka botaniczna

wielka lodowa paszcza!

dzien 4 = adrenalina

2009-05-19T02:15:00.011+02:00

Elo,
Oto kolejna czesc relacji: Wieczorem poprzedniego dnia dotarlismy na camping (jak zwykle) i ugotowalismy sobie kolacje (makaron z sosem pomodorowym - w sumie to nie pamietm co jedlismy, ze moge napisac tak w ciemno, bo ryz jedlismy tylko 3 razy). Nastepnym celem naszej wyprawy bylo Queensland - urokliwe miasteczko polozone w dolince, nad jeziorem, otoczone gorami, kore wszyscy zachwalali i mowili, ze koniecznie musismy je odwiedzic. Jest ono znane przede wszytskim z tego, ze mozna tu uprawiac kazdy sport extermaly! Odwiedzilismy biuro, w ktorym mozna zamowic wszelkiego rodzaju skakanie i latanie i opadly nam szczenki jak zobaczylismy na czym mozna jezdzic, za czym byc ciagnietym, na czym latac, skad skakac i gdzie plywac! Bylo abolutnie wszytsko, wsytsko! Na co my sie zdecydowalismy zobaczycie nizej!

Po drodze do Queenstawn zobaczylismy jedna miejscowke, gdzie mozna skakac na bungy - 47 metrow, co ponoc nie jest hardcorem, bo jest na NZ tez 140 m (ktorego nie udalo sie nam nietety zobaczyc, bo nie zauwazylismy na nia skretu).

Zatrzymalismy sie tez w miasteczku Arrow Town, w ktorym kilkaset lat temu miescily sie osady chinczykow szukajcych zlota. Miasteczko jest bardzo klimatyczne, duzo w nim sklepow ze swiecidelkami (oczywiscie zlotymi). Wydawalo mi sie, ze wszyscy jestemy na tyle dorosli, ze wiemy, ze znalezc zloto nie jest latwo, no ale w chlopakach obudzila sie zylka poszukiwaczow zlota i wypozyczyli za 3 $ tacki i lopatki i babrali sie w rzecze przez pol godziny. Zanlezli cos tam co sie blyskalo i dumni jak pawie poszli do pani, ktora wypozyczla tacki, zeby sie jej pochalic, ona jednak wogole nie byla zachwycona jakie piekne kamyczki znalezli dwaj 21-latkowie i powiedzial, ze to nie jest zloto. No i wtedy dopiero stwierdzili, ze jesli ta przyjemnosc jest taka tania, to nie ma szans zeby tu cokolwiek znalezc...

Pozdro i milego ogladania!!

no i tu mala zagadka dla naszych rodzicow - kto poznaje tam swoje dziecko???

chlopaki szukaja zlota...

Arrowtown

Queenstown

dzien 3 - odcinek 2

2009-05-17T08:42:00.008+02:00

Elo,
Oto kolejna partia zdjec z 3 dnia. Z tgeo co pamietam w oststniej relacji zatrzymalismy se na tym, ze jedziemy zobaczyc Mt Cook po drodze ogladajac piekne jeziorko i tame. Nie bedzie tym razem dlugiego opisu, bo moje pokaldy energii zwiazane z pisaniem i komputerami sa na wyczerpaniu (2167 slow eseju po angielsku na temat domu i progu oraz moj szalejacy laptop, ktrory nie chce sie wlaczac, zepsuta myszka i komputery na uczelni, ktore wlasnie maja jakis problem z zladowaniem zdjec na bloga i mowia, ze nie moge wlaczyc skype, bo to nie mam przywilejow to za duzo... aha jeszcze moja legitymacja, ktora jest rownoczesnie karta do drukowania i kserowania tez nie dziala - komputer mnie informuje, ze konto bfiszer nie istnieje) a Janka nie na w poblizu i tym razem nie napisze nic za mnie. Nie wiem, czy opsanie wam moich kloptow zastapi szczegolowa relacje z kolejnego dnia wyprawy...

No, nie wiem... ja (Janek) napisalem 2380 slow o jakims dziwacznym filmie dokumentalnym o Louisie Kahnie, ale wiem, ze przyjaciele to jedna z najwazniejszych rzeczy i chociaz palce bola od klawiatury, glowa od myslenia a oczy od patrzenia, to wiem, ze z niecierpliwoscia czekacie na kazde wiesci od nas i postaram sie cos wrzucic.(baha:Janek mi sie bez pytania wbil na komputer i pisze takie rzeczy! Na swoja obrone mam to, ze robie dla was zdjecia i przy kazdym jednym mysle o was i chce zrobic to najpiekniejsze... dla was rzecz jasna - koniec bo myszka przy tym komputzrze sie tez psuje)

a wiec druga czesc zdjec to nasza popoludniowa wyprawa na mt. cook zrobilismy sobie 3 godzinna wycieczke. wprawdzie na sama gore sie nie da wyjsc, bo to wyzwanie dla prawdziwych himalaistow, ale da sie podejsc pod gore i zobaczyc jezory lodowcow, ktore scodza z gory. lodowce nawet fajne, w przekroju niebiesciutkie, ale u gory maja strasznie duzo jakiegos syfu i sa cale szare - jak widzicie na niektorych zdjeciach krajobraz nieco ksiezycowy. a woda, ktora spod nich wyplywa jest po prostu okropna! cala szara i na 10 centymetrow nawet nie widac. no i oczywiscie z tych zimniejszych, czego doswiadczylem zle oceniajac odleglosc z jednego brzegu strumyka na drugi...

a na koniec ciekawostka: mt cook ma aktualnie 3754 metry, ale jeszcze nie tak dawno byla o 10 metrow wyzsza! w nocy jakiegos tam dnia w 1992 roku urwal jej sie czubek. woda gdzies tam w jakies szczeliny wplynela i potem zamarzla. potem FIZYKA ZROBILA SWOJE i kawalek skaly odpadl! tym naukowym akcentem konczymy nasza dzisiejsza relacje

pozdro!

gora z daleka

strasznie duzo kamolcow. karol i gabi na jakis podchodach

most wiszacy rodem ze shreka...

a na dole strasznie brudna woda!

studenciaki na kamieniu

brudas

poezja

dzien 3 - odcinek 1

2009-05-15T09:05:00.008+02:00

Elo,
niestety ze wzgledu male klopoty z internetem, ktore nie wiem czemu zdarzaja sie ja JA mam wrzucac zdjecia a nie janek, dzis bedzie tylko pierwsza czesc relacji z 3 dnia naszej eskapady. Po nocy w opisywanym juz wczesnije przez Janka Peel Forest wyruszylismy dalej na poludnie aby dotrzec do Mt Cook - najwyzszej gory Australi i Oceanii.

Strasznie fajne te gory nowej zelandii, bo od strony wschodniej, czyli z tej strony, z ktorej pojechalismy jest canterbury - taki rolniczy region, zupelnie plaski, z polami, zbozami jakimis zagajnikami i tyle, generalnie rownina na 100 kilometrow, a tutaj nagle, ni z tad ni z owad wyrastaja gory po 3000 metrow - alpy polodniowe. po drodze w te gory minelismy z trzy sztuczne jeziora z woda w tak niesamiowtym koloze, ze hej. niebieska, jak na lazurowym wybrzezu, tylko strasznie zimna. potem byla jeszcze niesamowita zapora, w ktorej woda leciala z taka predkoscia, jak co najmniej w wodogrzmotach mickiewicza albo na siklawie. zrobilismy z 200 kilometrow i dotarlismy wreszcie do mt cook, gdzie wybralismy sie na maly spacer pod lodowcem, ale o tym to w nastepnym odcinku, bo za duzo bylo by tych zdjec na raz.

Camping na koncu swiata, gdzie wieczorem bylo zupelnie ciemno i wydawal sie przerazajacy okazal sie przy porannym sloncu bardzo malowniczy - zreszta to chyba widac. Autorem tych artystycznych zjec jest Janek!!

Jak widzicie na zdjeciach droga byla bardzo malownicza i pogoda tez nam dopisala. Tu piekne zdjecia grupowe na tle gor (nawet kawalek auta sie zmiescil)

a tu fotograf w czasie pracy..

jakis cham sika pod zapora

dzien2-Christchurch

2009-05-13T09:30:00.005+02:00

Elo, elo!

Nadszedl czas na fotorelacje z dnia drugiego. Wyspalismy sie porzadnie pierwszy raz chyba od miesiaca, bo w campervanie jest z dwa razy cieplej niz u nas w domu, wieczorem przeprowadzilismy probne rozstawianie takiego namiotu, ktory sie doczepia z tylu do auta, zeby bylo wiecej miejsca (poszlo nawet gladko, mimo, ze zatrzymalismy sie na kamieniach).

Wyprawe zaczelismy od zwiedzania Christchurch. Bardzo fajne miasto, nie jakies wielkie, bo ponad dwa razy mniejsze od krk, ale sympatyczne. Podobno najbardziej angielskie z miast nowej zelandii. perwsze dwie godziny spedzilismy na lazeniu w kolko po centrum (rynek nijak sie nie ma do krakowskiego, a neogotycka katedra do kosciola mariackiego, ale jest za to bardzo czysto i ludzie mili). O i jeszcze rozdaja darmowe ulotki z instrukcja co robic na wypadek fali tsunami.

Potem drugie tyle presiedzielismy w ogrodzie botanicznym, ktorego gabi jako prawie architekt krajobrazu nam nie odpuscila. zgubilismy sie chyba z trzy razy zanim sie w koncu razem zebralismy i ruszylismy dalej. potem byla jeszcze galeria sztuki maoryskiej (podobno) - w koncu trzeba kulturalnie spedzac czas. wybralismy jedyna, ktora byla za darmo, poza tym bardzo polecana w przewodniku. trzeba przyznac, ze byla bardzo ladnie polozona, bo w takim neogotyckim kompleksie uniwersytackim, ale w srodku to nie bardzo. chyba po prostu nie mamy jeszcze na tyle uksztaltowanych gustow, zeby nam sie podobalu jakies ryby z metalu za 6000$ albo maziol na pol sciany z jakimis plamami za dwa razy tyle (no, bo to wlasciwie nie bylo muzeum, tylko taka galeria - sklep).

na koniec wsunelismy po kebabie, uzupelnilismy zapasy w jakims supermarkecie i pojechalismy na poludnie, w strone mt Cook. zachaczylismy o polwysep z podobno ladna miejscowoscia akaora, ale nie za wiele zobaczylismy, bo jak tam dojechalismy to bylo juz ciemno. taka mala dygresja - u was dni coraz dluzsze, sloneczko piecze, a u nas juz o 17 z minutami sie ciemno robi :(

pierwszego dnia, na dobry poczatek zrobilismy 330 km i zajechalismy na kemping w peel forest - taka miejscowka, od ktorej w promieniu chyba 50 kilometrow nic nie bylo, a oprocz nas na kempingu byly tylko dwa campervany i ani zywego ducha - troche strasznie. a dojezdzala do tego calego interesu droga, na ktorej prez 20 km nie bylo ani jednego zakretu (to duzo, ale i tak niewiele w prorwnaniu z droga z adelaide do perth w australii, na ktorej jest prosty odcinek o dlugosci 160 km)

no, dobra koniec tych liczb, poogladacie sobie zdjecia (wybierala baha)

dzien1-Sydney by night

2009-05-11T07:14:00.009+02:00

Elo!

Na Nowej Zelandii internet za szybko nie hulal, wiec postanowilismy, ze bedziemy wam te zdjecia wrzucac teraz. poza tym w Launceston raczej sie nic ciekawego nie szykuje, bo do 2 czerwca mamy oddac koncowe projekty z wszystkich przedmiotow. Nie zanosi sie wiec na zadne szalone wypady ani nic takiego przez nastepny miesiac.

a wiec pierwszy odcinek: podroz TAM. Zaczelo sie z malymi przygodami, bo z zajec wrocilismy tak z 3 godziny przed odlotem, a trzeba bylo sie jeszcze spakowac, umyc i dojechac na lotnisko. Jakos to nawet nam szlo, a tu nagle pol godziny przed wyjazdem okazalo sie, ze Baska nie moze znalezc baterii do aparatu (a to podstawowa sprawa, bo wyjazd bez fotorelacji na szuszu chyba by sie nie liczyl, co?) No i zaczelo sie wielkie szukanie: powywalalismy wszystko z szafek, stolow, powywracalismy materace, az w koncu znalazla sie za jakas tektura. w kazdym razie mieszkanie zostawilismy jak po jakims rabunku, bo nie za bardzo byl czas to wszystko posprzatac.

Wylecielismy z tasmanii wieczorem, chyba o 19.00, podwiozl nas Josh. poltorej godziny lotu i jestesmy w Sydney. Mielismy cala noc do odlotu do christchurch, wiec postanowilismy zobaczyc miasto. No i oczywiscie jak tylko wyszlismy z lotniska to doczepil sie do nas jakis turek i uparl sie, ze nam zamowi taksowke. i zanim zdazylismy sie odezwac to juz z jakiegos walkie-talkie dzwonil do kumpla, zeby nas zabral. Tylko, ze jak go o cene pytalismy, to nie potrafil do konca powiedziec, za ile nas kumpel podwiezie, wiec sie wycofalismy. Sydney by night fajne, wieeelkie wiezowce, no i oczywiscie opera. Nie zabawilismy dlugo, bo trzeba bylo wracac: dogadalismy sie z panem taksowkarzem, wylaczyl licznik i za 30$ nas zawiozl - dwa razy taniej niz chcial turek. Jak dojechalismy na lotnisko to okazalo sie, ze jest zamkniete... wiec wloczylismy sie jeszcze przez pol godziny w poszukiwaniu jakis otwartych drzwi, az udalo nam sie dotrzec do jakiegos nieco zatloczonego przedsionka i przespac pare godzin na krzeselkach (to pisal Janek).

(teraz pisze BaHa) Po przebiciu sie przez tlum zoltkow (w maszeczkach na twarzach i tych bez) wsiedlismy na poklad samolotu, gdzie mielismy nadzije zobaczyc Alpy Nowozelandzkie i cala reszte wyspy z lotu ptaka, ale niestety jedyne co bylo widac to chumry. Po przylocie do Christchurch pozbieralismy wszystkie mozliwe ulotki o Nowej Zelandii z lotniska i poszlismy po nasz woz. Aha... zoastalismy jeszcze sprawdzeni przez beagla czy nic nie przemycamy (beagle sa bardzo madre, przeciez wszyscy ktorzy znaja Delte to wiedza) i przez pana czy nie przemycamy ziemi na butach (ale czemu to nie wiem).

Campervan to super sparawa, dla nas to byl na serio luksus po spaniu w Falconie, gdzie jest troche ciasnawo, albo w domu, w ktorym temepretura nie rozpieszcza bylo na serio komfortowo i w sumie zawsze cieplo. Pani, ktora nam go wynajmowala bala sie ze sie nie pomiesimy... Auto wyposarzone bylo w mikrofalowke, kuchenek, lodowke, farelka, wiatrak na wypadek upalu, no i wszytskie kuchenne szpeje. Woeczorem przeszlismy sie po Christchurch, a co tam bylo dowiecie sie w nastepnym odcinku!

sydney by night

to jest serio zdjec opery w Sydney - takie archifilowe zdjecia (dla Tumiela z podziekowaniami, ze nas odwiedza)

maly, zagubiony Karol w wielkim miescie Sydeny

to jest Sydney CBD widoczne z lotniska (no i konkurs: co to za skrot CBD?)

nasz campervan z zerwnatrz...

wewnatrz...

w nocy poziom dolny...

i gorny!

Pozdro!

PS. z pewnoscia kazdy juz zauwazyl na kalendarzu do skreslania dni i odliczania kiedy wracamy, ze jestemy juz za polowa!!!

Auckland

2009-05-09T10:49:00.002+02:00

Hej ekipa!

U nas sobota wieczor, wy pewnie sie na jakis wypadzik szykujecie, nie? Zwiedzamy wlasnie Auckland, przyjechalismy rano. Miasto fajne, calkiem spore (1,2 miliona ludzi) i dzisiaj w dodatku jest busy night, jak nas poinformowal taksowkarz. idziemy wlasnic cos zjesc, zanim umrzemy z glodu, potem na lotnisko i cala noc koczowania, bo samolot do sydney odlatuje dopiero o 7 rano. niestety zdjec znowu tradycyjnie nie bedzie, bo internet hula gorzej niz modem i zajelo by nam to chyba ze sto lat. ale postanowilismy, ze jak wrocimy do launnie to codziennie bedziemy zamieszczac foty z kolejnych dni, zebyscie mogli przesledzic nasza wyprawe, tylko z lekkim opoznieniem.

wielkie pozdro dla wszystkich, swuinska grypa nas jeszcze nie dorwala, a wy tez miejcie sie na bacznosci, bo slyszalem, ze w mielcu juz jakas pani lezy!

queensland i soleniaznci!

2009-05-03T06:34:00.002+02:00

elo,
niestety znowu bez zdjec, bo predkosc internetu troche bieda..
no wiec zwiedzamy sobie naszym autem, ktore jest na prawde maga wypasne po falconie, z calym szacunkiem dla niego ocywiscie. ogladamy na prawde piekne widoki i czujemy sie jak gandalf z legolasem i frodo na wyprawie (nie bardzop znam fabule filmu bo nigdy nie dotrwalam nawet do 10 minuty).

poza tym bardzo nam smutno, ze nie moglismy wbic do kaji na urodziny no i zlozyc zyczen kosie (bo kosa pewnie piorniczy przed matura). no wiec tutaj skladamy, kaji powodzenia z licencjatem a kosie polamania kredek na egzaminie!!

wilkie pozdo!

sydney

2009-05-01T00:26:00.003+02:00

Elo!

Szybka notka o sydney, bo zwiedzamy wlasnie christchurch i na chwile wpadlismy tylko do kafejki. Na zdjeciach sydney by night i zagubiony karol. mielismy cala noc na lotnisku, wiec postanowilismy sie ruszyc do centrum. opera daje rade, a miasto wieeelkie!

na nowej zelandii strasznie zimno (na szczescie nasz campervan wyposazony jest w farelka), ale bardzo ladnie. zreszta zobaczycie na zdjeciach za jakis czas, wielkie pozdro z antypodow!

mialy byc zdjecia, ale nie wiadomo dlaczego sie nie chca zaladowac - chyba za daleko. przepraszamy, sprobojemy nastepnym razem...

świńska grypa

2009-04-29T02:41:00.003+02:00

elo,
bardzo, bardzo przepraszamy za ten zastój na blogu! wszystko przez małe zamieszanie z wyjazdem no NZ i wszytskim co musimy przed nim skończyć. no i już dziś wieczorem wyruszamy na lotnisko, upewniliśmy się, ze Sara i Josh nas tam zawiozą, a tom odbierze i nawet napełniliśmy bak naszego auta benzyną, która ostatnio bywa tam dosyć rzadko. W niedziele mi zabrakło paliwa jak jechałam z Gabi na uni (na szczęście przy w momencie jak wjeżdżałam na stacje benzynową i tylko jakiś pan musiał pomoc Gabi popchnąć auto żeby dosięgnęło do dystrybutora). wczoraj natomiast Janek z Karolem nosili benzynę z butelce po wodze do auta, bo im tez zabrakło na środku skrzyżowania).

poza tym bardzo wam zazdrościmy pięknej wiosny w Krakowie no i w Czaslawiu, u nas idzie zima, wczoraj rano musieliśmy odszraniać auto!! a ja miałam nadzieje, ze się wreszcie wygrzeje w Australii no i kiszka!

podczas naszej nieobecności wbijajcie na bloga, bo jak zrobimy jakieś super zdjęcia i tylko będzie dostęp no internetu to postaramy się je wrzucić, no i możecie oglądać mapę - jutro przylatujemy do Christchurch, jedziemy na południe do Queenstown a potem do Aukland na wyspie północnej! Do zo, tęsknimy!

ps. ubezpieczyliśmy się wczoraj, wiec świńska grypa nam już nie straszna!

2009-04-24T09:56:00.002+02:00

Elo!

Straaasznie ciezki tydzien mielismy, i co gorsza wcale jeszcze nie wychodzimy na prosta. Tak wiec, jak w czwartek wrocilismy z wyprawy to trzeba bylo skonczyc projekt z projektowania (na wtorek, wiec nie tak zle) - we wtorek obrona, czyli twoj projekt wisi na scianie, a ty po angielsku 10 minut o nim mowisz do calej grupy, a co gorsza musisz jeszcze w miare z sensem odpowiadac na ich pytania. no, ale jakos poszlo. My to sie jeszcze nie tak najgorzej z tym wszystkim wyrobilismy, ale byli tacy ludzie, co cala noc na uni i nawet do domu nie szli, tylko tacy zieloni prezentowali. Ukoronowaniem projektu byla sympatyczna prywatka (do 4 w nocy) u polish guys.

No, a teraz wcale nie jest lepiej, bo chociaz ten projekt mamy z glowy, to z budownictwa na srode jest kolejny, o rozwiazaniach przyjaznych srodowisku, a na 11 maja esej z historii i teorii architektury. wszystko by bylo fajnie, gdybysmy tylko rozumieli, co jest napisane w tych ksiazkach, z ktorych to mamy napisac. Przy tym fornirowane pudelko, ktore mamy skonczyc na 8 maja to pikus! Sprawe komplikuje dodatkowo wyjazd do Nowej Zelandii w najblizsza srode (30/04/2009).

Ponizej zamieszczamy nasze plakaty (te ktore wieszalismy we wtorek - dla przypomnienia). Mialy 200 x 80 cm, wiec za wiele nie bedzie widac, nawet w podgladzie, ale moze to da przynajmniej jakies pojecie o ogromie pracy w nie wlozone :)

Baska+Tom+Gordon

Jasiek

Karol

kurczak Butter Chicken z maslem na koncu swiata

2009-04-17T02:47:00.013+02:00

Oto foto relacja z naszej kolejnej wyprawy. Tym razem zostaly pobite rekordy: przejechanych km (1090), czasu trwania podrowy (3 dni) i nocy przespanych w aucie (2, ale byly prysznice na campingach) co razem z duza wilgotnoscia powietrza wplynelo na zapach naszego samochodu, ktory jest coraz gorszy. No i wlasnie pogoda byla jedyna rzecza, ktora nam troche dokuczyla w trzeci dzien, tak pozatym mala roznorodnosc jedzenia (vifon (beef albo chicken) i zapuszkowane jedznie (curry beef albo kurczak Butter Chicken z maslem - to taki maly lingwistyczny zart Janka i Karola).

Pierwszy przystanek - Tama Cethana- seria artystycznych zdjec betonowej sciany z rdzawnymi zaciekami

Taki maly Karol i taka wilka tama

kolejne artystyczne...

Puszysta trawa w Parku Narodowym przy Cradle Mountain

Jezioro Dove przy Cradle Mountain

Ocean Beach

droga z Queenstown - bardzo kretka i bardzo truda, dltego ja byla tu kierowca

Dolina rzeki Styx - eukaliptusy o wysokosci 80 m (taka mala fioletowa kropeczka to baha)

Tama Gordon przy jeziorze Gordon - wysoka na 140m!

Pien drzewa, ktore ma 2000 lat i zaznaczone na tych malych bialych karteczkach wazne wydarzenia historyczne, ale to nie jest wazne, wazny jest Janek, ktory dmucha w kanister, zeby sie z niego woda lala szybciej.

Sniadanie Wielkanocne

2009-04-12T12:47:00.002+02:00

U nas na stole troche bida, wiec doceniajce swoje mamy i babcie, za to co wam tam przyszykowaly. No ale nie bylo tak zle, byl sernik, salatka, 2 rodzje szynki, oliwki (w Polsce swieta bez oliwek to przeciez nie bylyby swieta), korniszony i ogorek. Dobrze, ze jest skype, bo moglsimy poogladac stoly u nas w domu no i z wami pogadac!

Jedziemy jutro na wycieczke i nie powiem kiedy wracamy, zebyscie tu zagladali w oczekiwaniu na nowe foty!

Pozdro

Wielkanoc!

2009-04-11T05:09:00.002+02:00

Jest Wielkanoc, my tu sami na koncu swiata, wiec korzystajac z okazji, ze dzisiaj Wielka Sobota, chcielismy wam wszystkim zlozyc najserdeczniejsze zyczenia wielkanocne! Zjedzcie za nas jajo z chrzanem i kielbasa ze swoimi rodzinkami, i jeszcze mazurka albo sernik! Najfajniejszym prezentem dla nas (chociaz wiemy, ze na pewno wyslaliscie nam mnostwo swiatecznych paczek) jest to, ze na blogu, jak policzylismy, jest juz rowne 250 komentarzy!

Chcielismy wam nieco przyblizyc swieta w Australii, ale jedyny wielkanocny akcent, ktory znalezlismy, to czekoladowe kroliki: