Prawie wyprawa!

No!

Nadszedl czas na relacje z naszej kolejnej wyprawy, na ktora wybralismy sie w piatek i sobote. Tym razem postanowilismy pojechac na polnocny zachod, jeszcze nas tam nie bylo, a poza tym mozna tam zobaczyc ciekawe bagno, farme wiatrakow (kazdy 99 metrow wysokosci), taka wielka skale, ktora ni z tad ni z owad sterczy z ziemi tuz przy morzu, a poza tym Burnie i Devonport - kolejne co do wielkosci po Hobart i Launceston miasta na Tasmanii.

I w piatek, tuz po meblach (robimy fornnirowane pudelko) zabralismy Gabi z uni i tym razem porzadnie zaopatrzeni ruszylismy przez Deloraine na polnoc. Po drodze bylismy w niesamowitym sklepie - nazywal sie Reliquaire, a sprzedawali najdziwniejsze rzeczy jakie w zyciu widzialem - generalnie wszystko w klimacie Alicji w krainie czarow - i w dodatku tysiace tych roznych bibelotow. Niestety nie mozna bylo robic zdjec.

Potem przejechalismy przez Devonport, w ktorym nie ma chyba nic ciekawego poza tym, ze przyplywa tam SPIRIT OF TASMANIA - tai wielki prom, co kursuje pomiedzy mainlandem a Tasmania. Na spanie - w aucie oczywiscie - zatrzymalismy sie na luksusowym kempingu za 6$ od osoby, byl full wypas, prysznice, drewno na ognisko, kible... Wieczorem postanowilismy poeksperymentowac z dlugim czasem naswietlania, zapalonymi patykami i latarka - fajna zabawa, ale nie wiem, czy inni kempingowicze bawili sie rownie dobrze jak latalismy w kolko o 11 wieczor z latarkami i sie darlismy.

Rano ruszylismy do Stanley - to tam gdzie ta skala. Po drodze zawinelismy jeszcze na taki klif, na ktorym stala strasznie fajna latarnia morska z 1888 roku. No i tutaj zaczely sie klopoty. Mianowicei, jak tam dojechalismy, to z naszego auta zaczela sie wylewac woda i w dodatku cos cholernie syczalo - diagnoza padla na chlodnice. Dotoczylismy sie wiec jakos z gorki do najblizszej miesciny - Vinyard, i postanowilismy poszukac mechanika. No i oczywiscie w sobote wszystko pozamykane. Przed jednym z dwoch warsztatow siedzial koles, ktory powiedzial, ze chetnie zobaczy co nam sie zepsulo - zaufania nie budzil, ale przynajmniej popatrzyl i powiedzial, ze to pompa wody z chlodnicy, i ze nam niestety nie pomoze, bo warsztaty otwieraja w poniedzialek. Postanowilismy wiec opuscic Vinyard i dotoczyc sie jakos do Burnie (20 km). Zajelo nam to z 2 godziny, bo jechalismy 5 minut, a potem trzeba bylo stawac, poczekac, az silnik ostygnie, dolac wody, ktora mniej wiecej w tym samym tempie wylewala sie dolem i tak w kolko... I do tego urwal nam sie jeszcze po drodze pasek klinowy!

Do Burnie dojechalismy oczywiscie 20 minut po odjezdzie ostatniego (i jedynego) autobusu do Launceston i oczywiscie tez wszystko bylo zajete. Zadzwonilismy wiec do Sama - to taki nasz kumpel z UNI, ktory jedzie do Polski na wymiane na przyszly semestr, i on powiedzial, ze podjedzie do nas, bo mieszka w Letrbe (mozecie sobie w google zobaczyc, gdzie to wszystko jest) i nas z tego Burnie ewakuowac. Jak powiedzial tak zrobil, w dodatku jeszcze zadzwonil po lawete, na szczescie nie musielismy nic placic, bo to pokrylo ubezpieczenie Sama. No i na wieczor podwiozl nas do Launnie, gdzie zalapalismy sie jeszcze na posiadowe u Sary i Josha - naszych gospodarzy. Musimy mu jakas flaszke i przewodnik po polsce kupic, bo nas troche uratowal. W kazdym razie Fordzik jest 150 kilometrow od nas, w naprawie (200$), a we wtorek pojedziemy go odebrac.

No, to tyle przygod, pozdro i czekajcie na kolejne wiadomosci, bo weekend byl z przygodami, ale nie chcemy wszystkiego na raz wrzucac.